Οι Βενιζελικοί φοβούνται ότι ο Μπένι μπορεί να γίνει… Ντόρα!

 http://www.newpost.gr/post/108846/%CE%9F%CE%B9-%CE%92%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CE%BF-%CE%9C%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B9-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF-%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9%E2%80%A6-%CE%9D%CF%84%CF%8C%CF%81%CE%B1!/

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν στο Βενιζελικό στρατόπεδο. Ενώ ο ίδιος ο Βενιζέλος από χθες διαμηνύει ότι ακόμα και αν είναι ο μόνος υποψήφιος θα ζητήσει η εκλογή να γίνει από τη βάση, βουλευτές και στελέχη του δικού του κλίματος, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την αναγκαιότητα η εκλογή του νέου Προέδρου να γίνει από άλλο εκλογικό σώμα. 

Επικαλούμενοι την δύσκολη κατάσταση, προτείνουν ο νέος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να παρακαμφθεί το καταστατικό και ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να προέλθει από ένα διευρυμένο Συνέδριο, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι ο τρόπος εκλογής είναι μέσον και όχι σκοπός. 

Σε αυτό το μήκος κύματος κινούνται βουλευτές και στελέχη φίλα προσκείμενα στον Ευ. Βενιζέλο, ενώ η σχετική επιχειρηματολογία δημοσιοποιήθηκε από την κοινή επιστολή των επτά υφυπουργών, των κ. Μάρκου Μπόλαρη,  Θάνου Μωραΐτη, Μανώλη Οθωνα, Γιάννη Δριβελέγκα, Γιώργου Πεταλωτή,  Φίλιππου Σαχινίδη και Σωκράτη Ξυνίδη, οι οποίοι θεωρείται βέβαιο ότι θα ταχθούν στο πλευρό του υπουργού Οικονομικών. 

Ορισμένοι όμως συνεργάτες του Ευ. Βενιζέλου, εκτιμούν ότι με δεδομένες τις σχετικές αποφάσεις των οργάνων για τις οποίες δεν υπήρξαν αντιρρήσεις, η συνεχιζόμενη συζήτηση σχετικά με τον τρόπο εκλογής νέου προέδρου ενδεχομένως να γίνει μπούμερανγκ. 

Να δημιουργήσει δηλαδή την εντύπωση ότι ο Βενιζέλος φοβάται την εκλογή από τη βάση, κάτι που θα προκαλέσει πρόβλημα στον υπουργό Οικονομικών.

Οι ίδιοι (συνεργάτες) προτείνουν στον Βενιζέλο να επέμβει προσωπικά για να σταματήσει κάθε συζήτηση για το ενδεχόμενο μη προσφυγής στη βάση, φοβούμενοι ότι αν η κατάσταση συνεχιστεί, μπορεί να υπάρξουν συνειρμοί και συσχετίσεις με την πορεία της… Ντόρας στην εσωκομματική αναμέτρηση του Νοεμβρίου του 2009.

Θέμης Δαγκλής

To κείμενο του Θέμη Δαγκλή, που δημοσιεύτηκε στο www.newpost.gr, έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι είχαμε διαπιστώσει το 2007, όταν ο νυν Υπουργός Οικονομικών από το Ζάππειο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, λίγες μόνο στιγμές μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ότι, δηλαδή, ο κύριος καθηγητής «τρέμει» στην ιδέα να εκτεθεί στη βάση. Προτιμά ένα «κλειστό» σχήμα εκλεκτόρων, που θα του δώσει την άνεση να εκφραστεί με τη γνωστή του ευφράδεια και να «καταχειροκροτηθεί» από τους πραιτωριανούς του, που περίμεναν 4 ½ χρόνια αυτή τη στιγμή. Μάλιστα, μέσα στους υποστηρικτές του βλέπουμε και πρόσωπα που ανέδειξε ο Γιώργος Παπανδρέου. Αυτό δε σημαίνει κάτι. Εξάλλου, στην πολιτική, δεν υπάρχουν φιλίες. Συμμαχίες διαμορφώνονται, κατά περίπτωση.

Το μεγάλο θέμα του Βενιζέλου και των υποστηρικτών του είναι ότι δεν θα παραλάβει ένα ισχυρό και υγιές ΠΑΣΟΚ, αλλά ένα κίνημα σε πλήρη αποσύνθεση, με στελέχη που ψάχνουν για σωσίβιες λέμβους. Και φυσικά, ο ίδιος αλλά και οι συνεργάτες του, ΔΕΝ έχουν τις ικανότητες να κάνουν την υπέρβαση και να ανασυστήσουν το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής. Ίσως, γιατί πλέον το ΠΑΣΟΚ δεν το χρειάζεται η νέα εποχή… Ή γιατί η νέα εποχή δεν έχει ανάγκη από ένα ΠΑΣΟΚ που είναι ιχνηλάτης και όχι σκαπανέας…

Μη λησμονούμε και την πρόσφατη δήλωση Λοβέρδου, ο οποίος επιθυμεί συνεργασία με τη ΝΔ του Σαμαρά. Αυτό δείχνει πως ίσως καταλληλότερος για αρχηγός του ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή θα ήταν ο Σαμαράς! Εξωφρενικό; Γιατί; Ο Σαμαράς είναι ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ! Αν σκεφτούμε πόσες φορές έχει ο ίδιος ανατρέψει τον εαυτό του, τότε δε νομίζω να υπάρχει πολίτης σε αυτή τη χώρα που να μη δέχεται αυτό το χαρακτηρισμό για τον αρχηγό της ΝΔ. Αντιμνημονιακός, με κορώνες κατά του Μνημονίου, βρήκε την αφορμή να υπερθεματίσει του Μνημονίου με το Δημοψήφισμα! Είναι και το γεγονός πως «η ΝΔ είναι το μόνο Ευρωπαϊκό κόμμα στη χώρα»! Κατηγορούσε συνεχώς την Κυβέρνηση και με τη δεύτερη ευκαιρία τρύπωσε σε αυτή με δυο μεγαλοστελέχη του, δήθεν εξωκοινοβουλευτικά! Κι έτσι τώρα αντιπολιτεύεται και κυβερνά! Τι άλλο είναι αυτό από ΑΝΑΤΡΟΠΗ; Συνεπώς κι επειδή το ΠΑΣΟΚ συνεχώς υποχωρεί κι επειδή το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου θα πλησιάζει ποσοστά κατάψυξης, αλλά κι επειδή ο Σαμαράς ξέρει από μικρά κόμματα, μήπως να είναι το αντίπαλο δέος του Βενιζέλου; Σε αυτή την περίπτωση στοιχηματίζω ότι ο Υπουργός Οικονομικών θα χάσει ΚΑΙ από το Σαμαρά!

Το ζήτημα δεν είναι να γίνει ή όχι ο Βενιζέλος Ντόρα, αλλά να μην καταντήσει το ΠΑΣΟΚ ΔΗΣΥ… Και, δυστυχώς, με τους νεόκοπους που επιθυμούν να ηγηθούν του Κινήματος, φοβάμαι ότι δε θα έχει καλύτερη μοίρα. Ίσως και να είναι το καλύτερο… Ίσως έτσι να ξεκινήσει το ξήλωμα του πουλόβερ του διεφθαρμένου πολιτικού σκηνικού….

Γιάννης Γ. Αγγέλου

Τελευταία ευκαιρία

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12532

1 εικόνα

του Γιάνη Βαρουφάκη

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.
Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)
Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1); Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την... τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.
Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο
Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2,  που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.» Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα; Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).
Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ. Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!
Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια). Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.
Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην... κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους). Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της. Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα. [Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά... χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]
Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί; Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%. Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.
Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο. Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:
Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ
Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό; Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.
Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι. Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.
Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται. Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

• Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ. Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!
• Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.
• Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του  –  τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).
• Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης
Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον); Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας! Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.
Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ). Αν ναι, η λύση που θα δοθεί δεν μπορεί να βασίζεται απλά στις περικοπές, στα δάνεια και στην τιμωρία. Θα ενέχει, θέλοντας και μη, τα τρία βασικά συστατικά που λείπουν στην σημερινή ευρωζώνη: Ενοποίηση τραπεζικών συστημάτων, ενοποίηση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και, βεβαίως, μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει περί το 10% των πλεονασμάτων υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια (ίσως χωρίς την εμπλοκή των εθνικών κυβερνήσεων – κάτι που θα ήταν ευχής έργον).
Συμπέρασμα
Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία της σύμβασης που οι βουλευτές μας καλούνται να αποδεχθούν την Κυριακή; Από τα τρία σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (βλ. πιο πάνω), το πρώτο είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το δεύτερο θα προκύψει μόνο σε περίπτωση άλλης μιας πολιτικής αστοχίας της γερμανικής ελίτ. [Άρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να …   προκύψει.] Το τρίτο είναι το καλύτερο από τα τρία.
Ποιο από τα δύο αυτά σενάρια (το 2ο ή το 3ο;) είναι πιθανότερο; Θα θέλαμε το 3ο. Αλλά, όσον αφορά την βέλτιστη απόφαση στην ψηφοφορία της Κυριακής, είτε προκύψει το 2ο είτε το 3ο, ένα «ναι» στο Μνημόνιο Νο.2 θα έχει αποδυναμώσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή στιγμή – την στιγμή που η αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 γίνει φανερή.
Όπως είδαμε, στην περίπτωση που δεσμευτούμε στο Μνημόνιο Νο.2 και προκύψει το Σενάριο 2, ουσιαστικά θα έχουμε χρεώσει το κράτος μας με πολλά δις ώστε να εξαγοράσει η Γερμανία χρόνο για να μας εξοβελίσει από το ευρώ όταν οι ηγέτες της κρίνουν ότι τους συμφέρει - κι όταν η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη περισσότερο από σήμερα. Αν είναι να μας εκπαραθυρώσουν, γιατί φίλες και φίλοι να χρεωθούμε σήμερα τόσα δις ευρώ; Γιατί να μετατρέψουμε το 35% του δημόσιου χρέους μας στους ιδιώτες σε ομόλογα του αγγλικού δικαίου; Γιατί να αποδεχθούμε περικοπές που καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει από τον παραγωγικό μας ιστό και που είναι τριπλάσιες από αυτές που αρκούν για να ζει το κράτος από τα φορολογικά του έσοδα (εφόσον αναβάλει μέχρι νεοτέρας τις αποπληρωμές των δανείων του);
Κι αν τελικά δεν μας δείξουν την πόρτα του ευρώ (κάτι που θεωρώ ότι τελικά δεν θα κάνουν), και η «προαναγγελθείσα» αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 τους αναγκάσει να μας επιτρέψουν την στάση πληρωμών εντός της ευρωζώνης, γιατί να μην την κάνουμε τώρα, πριν δεσμευτούμε  με το Μνημόνιο Νο.2;
Επίλογος
Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Το Μνημόνιο Νο.2, που τους λένε να ψηφίσουν για να σωθεί η χώρα, θα αποτύχει. Όπως απέτυχε και το προηγούμενο. Το μόνο που θα πετύχει είναι να δημιουργήσει μια Ελλάδα που από τούδε και στο εξής, στερείται το δικαίωμα να επιλέγει.
Την Κυριακή, πριν φύγουν από το σπίτι τους για τη Βουλή, ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Για πέντε, δέκα λεπτά ας στηθούν μπροστά στο είδωλό τους. Να κοιτάξουν βαθειά μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ, πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κα Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο.2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από την μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το «όχι» σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Νέα Αντίσταση

Αυτό το διήμερο ΔΕΝ κρίνεται το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρώπη, αλλά το μέλλον της ίδιας της Ευρώπης, που πεισματικά στέκεται στην τιμωρία μιας χώρας-μέλους της! Γιατί όλο αυτό το σκηνικό και η μετρολαγνεία δεν είναι κάτι άλλο από τιμωρία! Και δεν είναι η μικρά Ελλάς το πρόβλημα, αλλά η αδιαλλαξία της γερμανικής πολιτικής. Μέσω της Ελλάδας, όμως, επιδιώκεται η χειραγώγηση και των υπόλοιπων λαών που «ατάκτησαν» και παρουσιάστηκε δημοσιονομική εκτροπή! Συνεπώς, εδώ πέφτει ο κλήρος για τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου όλων! Έφτασε η στιγμή να αντιληφθούν πως πλέον οφείλουν να αναθεωρήσουν τη στάση τους, για μια Ευρώπη των λαών και ΟΧΙ των αγορών!
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Ίσως το ξεκίνημα μιας νέας αντίστασης, ενός νέου ΕΑΜ. Δε μένουμε στο τι έγινε, αλλά στο τι θα γίνει από τώρα και μετά. Ας ξεκινήσει η αντίσταση από τη μικρή Ελλάδα! Τη χώρα των «τεμπέληδων», που παρόλα αυτά εργάζονται περισσότερες ώρες από τους «εργατικούς Γερμανούς, τη χώρα των μιζών, που αυτοί που δίνουν τις μίζες είναι οι Γερμανοί, τη χώρα με τις πολλές άδειες, που παρόλα αυτά είναι οι λιγότερες στην Ευρώπη!
Δεν υπάρχει επιστροφή. Εάν θέλουν μια φορά να πτωχεύσουμε, εμείς θέλουμε 1000! Γιατί, μια δική μας πτώχευση, θα συμπαρασύρει όλη την Ευρωζώνη τους. Επιτέλους, είμαστε ΟΛΟΙ μαζί! Και είμαστε ΠΟΛΛΟΙ! Τα κομματικά σύνορα «έσπασαν», οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις δεν υφίστανται! Η λύση είναι κάθαρση του πολιτικού σκηνικού εντός, στάση πληρωμών εκτός! Το ποτάμι της οργής ξεχειλίζει! Δεν πρέπει να μας σταματήσει καμιά θεωρία οποιουδήποτε σοκ! Ήδη εδώ και 2 χρόνια η κοινωνία δοκιμάζεται! Ο αλήστου μνήμης πρώην Υπουργός Οικονομικών κος Παπακωνσταντίνου, όταν υπέγραφε το Μνημόνιο Ι διαβεβαίωνε πως το 2012 η χώρα «θα έβγαινε στις αγορές»! Ήδη είναι μέσα Φλεβάρη και η χώρα όχι μόνο δεν έχει βγει στις αγορές, αλλά ετοιμάζεται να βγει στο κλαρί, ως ξεσκισμένη πόρνη, από τους άθλιους προστάτες της, εντός και εκτός. Και τα μέτρα να πέφτουν βροχή στο κεφάλι του λαού! Αλήθεια, οι περίφημες «μεταρρυθμίσεις» είναι οι συνεχείς οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων; Είναι η φορολογική λαίλαπα; Είναι τα ισοδύναμα μέτρα που περικόπτουν ή από εδώ ή από εκεί, χωρίς όμως να πειράζεται η τσέπη των πολιτικών υαινών;
Οι περίφημοι και τηλεοπτικοί αστέρες, πολιτικοί μας, δεν αισχύνονται όταν απευθύνονται στον Ελληνικό Λαό ζητώντας του και άλλες θυσίες; Έχουν βγει μια βόλτα στις ακριβές τους συνοικίες να δουν ανθρώπους να ψάχνουν για φαγητό στους κάδους απορριμμάτων; Ή τους φυγαδεύουν στα αλεξίσφαιρα αυτοκίνητά τους; Έχουν νιώσει στο πετσί τους τι σημαίνει εξαθλίωση; Μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι «δεν πάει άλλο»;
Μας εξαπάτησαν επί σειρά ετών. Τους στηρίξαμε, τους υποστηρίξαμε, τους ψηφίσαμε, τους ανεχτήκαμε! Κυνηγηθήκαμε για τα «πιστεύω» μας και μείναμε σταθεροί στην ιδεολογία μας, όταν αυτοί έκαναν βόλτες και πήγαιναν πέρα δώθε. Όμως, εμείς εκεί! Δεξιοί, αριστεροί, σοσιαλιστές, κεντρώοι, κομμουνιστές…. Εμείς! Ο λαός που ψήφιζε και ψηφίζει! Ο λαός που στήριζε και ανεχόταν και ήλπιζε! Μέχρι χθες όλα αυτά! Από σήμερα, όχι πια! Ο σβέρκος μας δεν ανέχεται άλλη καρπαζιά! Οι καρπαζοεισπράκτορες της Ευρώπης πέθαναν! Τώρα παίρνουμε την πρωτοβουλία για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ! Να σταματήσουν οι ανούσιες θυσίες, τα ατελέσφορα μέτρα. Η χώρα θα μείνει όρθια, αν είναι όρθιος και περήφανος ο λαός της! Θα μείνει όρθια, αν σηκώσει το ανάστημά της και πει ΟΧΙ!
Πισωγυρίσματα δεν υπάρχουν! Οι σωτήρες πέθαναν! Μεσσίας είναι ο καθένας από εμάς, για το σπίτι του, για την οικογένειά του, για τους φίλους του. Ουδείς δικαιούται να μιλήσει στο όνομα του Ελληνικού Λαού, πλην του ίδιου του Ελληνικού Λαού! Και η ώρα του Ελληνικού Λαού είναι αυτή! Στο Σύνταγμα, αύριο! Να μην περάσει το νέο «κατοχικό δάνειο»! Όσοι θέλουν να μας σώσουν, ας ζητήσουν από τους δανειστές μας να επιστραφεί μέχρι τελευταίου σεντ, η γερμανική αποζημίωση! Έχουν την ψυχή; Έχουν τα άντερα οι πολιτικοί μας να το κάνουν; Αν ναι, τότε ας σταματήσουν την πάσης φύσεως συζήτηση για νέο δάνειο, για νέα μέτρα, για νέες περικοπές! Διαφορετικά, ας μείνουν στα χρυσά τους κλουβιά και ας μην περνάνε αλυσίδες στη ζωή του Ελληνικού Λαού.

Γιάννης Γ. Αγγέλου

Ιστορικές στιγμές, ιστορική ευθύνη

Νέα αναβολή στη συνάντηση των τριών πολιτικών αρχηγών που συμμετέχουν στην Κυβέρνηση, υπό τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο. Θα προηγηθεί συνάντηση του Πρωθυπουργού με το κλιμάκιο της τρόικας και θα ακολουθήσει η συνάντηση με τους τρεις αρχηγούς. Τι συμβαίνει μέχρι τώρα; Πώς εξελίσσεται η διαδικασία των διαπραγματεύσεων;
Η τρόικα εμφανίζεται ανυποχώρητη στα μέτρα που θέλει να ληφθούν και η Κυβέρνηση διαπραγματεύεται. Ή «διαπραγματεύεται»; Αυτό θα φανεί.
Η μέχρι τώρα απαιτήσεις της τρόικας είναι:
- 15.000 απολύσεις στο Δημόσιο
- «ψαλίδι» στις επικουρικές συντάξεις (κατά 35% μειωμένες), στους μισθούς (κατά 25%) και μείωση 30% στο εφάπαξ
- μείωση του κατώτατου μισθού στα 600 ευρώ
- κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού
- 4,4 δισ. μέσα στο 2012 για να κλείσει η «τρύπα» του 2011
Στον τομέα της Υγείας, η τρόικα ζητά περαιτέρω περικοπές δαπανών, ύψους 1,1 δισ. ευρώ, με το 1 δισ. να αφορά περικοπές τη φαρμακευτική δαπάνη. Επιμένει δε στην επίσπευση της αξιολόγησης όλων των υπαλλήλων στον στενό δημόσιο τομέα, διαδικασία που έχει δρομολογηθεί από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και αναμένεται να οδηγήσει σε απολύσεις όσους δεν πληρούν κριτήρια και προϋποθέσεις. Στις ΔΕΚΟ, εισηγμένες και μη, το ζητούμενο είναι να αρθεί η άτυπη μονιμότητα των υπαλλήλων τους και οι ειδικές παροχές, με την κατάργηση των κανονισμών εργασίας και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Δηλαδή, το μόνο που δεν έχουν ζητήσει ακόμη είναι να βάλουμε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ λουκέτο! Αν και δεν είμαι σίγουρος ότι δεν έχει ζητηθεί και αυτό, μετά τις διαρροές για Επιτρόπους, Επιτηρητές και οτιδήποτε άλλο έρθει στο αρρωστημένο κεφάλι τους.
Συνεπώς, η συνάντηση σήμερα είναι ΙΣΤΟΡΙΚΗ! Όπως και οι ευθύνες των τεσσάρων, που αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον ενός ολόκληρου λαού. Γιατί, τα «περί σωτηρίας της χώρας» πλέον ακούγονται τόσο αστεία, όταν οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις έρχονται με ρυθμούς καταιγίδας. Και μάλιστα από αυτούς που έσπρωξαν έναν ολόκληρο λαό να ξοδεύει αλόγιστα, χρηματοδότησαν αυτή τη σπατάλη και τώρα στραγγαλίζουν την επιβίωσή του. Σήμερα, όχι αύριο, η απάντηση πρέπει να είναι ΟΧΙ. Για να αντιληφθούν οι δανειστές ότι υπάρχουν γραμμές που δε μπορούν να ξεπεράσουν. Για να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είμαστε σκλάβοι, δεν είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Δεν αποτελούμε το πειραματόζωό τους, στα περίεργα πειραματάκια τους. Επιτέλους, η ώρα των μεγάλων αποφάσεων έχει φτάσει. Εάν οι εταίροι μας δεν επιθυμούν την παρουσία μας στο ευρώ, λύσεις υπάρχουν. Όμως, δεν είμαι βέβαιος ότι αυτές οι λύσεις μπορούν να δοθούν από αυτούς τους πολιτικούς, που οδήγησαν τη χώρα στην ολοκληρωτική της καταστροφή…
Το μεγάλο, επίσης, πρόβλημα είναι ο ίδιος ο λαός. Που τον έμαθαν να προσκυνά στο ευρώ, να υποτάσσεται στις βουλές των ισχυρών. Γιατί, ποιος μπορεί να εξασφαλίσει πως μια πιθανή έξοδος από το ευρώ θα είναι βελούδινη; Και όμως, θα μπορούσε! Και βελούδινη και ανώδυνη!
Πώς μπορεί να γίνει; Με απλό τρόπο! Όλη η αλήθεια στο λαό! Να μάθει και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας πώς δημιουργήθηκε αυτό το χρέος. Πώς μετατραπήκαμε από χώρα με αγροτική οικονομία σε χώρα παροχής υπηρεσιών. Να δοθούν ονόματα και διευθύνσεις όσων συμμετείχαν σε χρηματισμούς, σε συναλλαγές κάτω από το τραπέζι.
Μπορεί ο Πρωθυπουργός και οι αρχηγοί να το πράξουν; Σήμερα; Να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι για μια φορά; Να συνειδητοποιήσουν οι εταίροι μας πως πρέπει να είναι ΕΤΑΙΡΟΙ και όχι ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ;
Μπορεί ο Λουκάς Παπαδήμος να πάρει ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ αποφάσεις; Να γραφτεί στην ιστορία ως ο Πρωθυπουργός που έδιωξε το ΔΝΤ και οδήγησε τη χώρα μακριά από τα νύχια των δανειστών της; Να απαιτήσει να μάθει ποιο είναι το ύψος του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ χρέους και να μην πληρώσει το παραμικρό στους δανειστές μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο; Να φύγει η χώρα από το ευρώ και να συνδεθεί το νέο νόμισμα με νέες ισοτιμίες με δολάριο, λίρα, γιουάν, γιέν και ρούβλι; Μπορεί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να σκεφτεί ΕΘΝΙΚΑ; Και ακολούθως να σχηματίσει μια ολιγομελή Κυβέρνηση που θα φέρει την υπογραφή του;
Αυτό πραγματικά επιθυμεί σήμερα ο Ελληνικός Λαός. Να δει τους πολιτικούς ηγέτες να δίνουν στον Πρωθυπουργό την εντολή για μια Ελεύθερη Ελλάδα. Μπορούν; Θέλουν;

Περί Πολιτικής Ευθύνης

Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθεί ο λαός μας, η κοινωνία, το όσα συμβαίνουν αυτά τα χρόνια στη χώρα μας. Και όχι μόνο με ενδιαφέρον, αλλά και αγωνία για το αύριο, αφού μετά την ένταξη της χώρας στο μηχανισμό στήριξης, ο κάθε πολίτης αισθάνεται μέρα με τη μέρα, να απειλείται η ίδια η ύπαρξή του, με τα διαρκώς και πιο επώδυνα μέτρα που λαμβάνονται.
Παράλληλα, οι κυβερνήσεις, δηλαδή ο περίφημος «πολιτικός κόσμος», ζώντας στο απυρόβλητο, έχει αποδυθεί σε έναν αγώνα δρόμου, για το ποιος θα είναι ο «καλύτερος» μαθητής του Μνημονίου, ή, καλύτερα, των Μνημονίων! Επιπλέον και μετά το σχηματισμό της Κυβέρνησης Παπαδήμου, παρατηρείται και μια συνεχής ζύμωση στα μεγάλα κόμματα και ιδιαίτερα στο ΠΑΣΟΚ, αφού η ΝΔ περιμένει μετά τις εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, να είναι το πλειοψηφούν κόμμα!
Το ερώτημα πολλά! Γνωρίζει ο πολιτικός κόσμος ποια είναι η σημερινή πραγματικότητα; Αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί στην Ελληνική κοινωνία; Θεωρούν κάποιοι πως θα μπορούν να κυβερνήσουν στο εγγύς μέλλον μονοκομματικές κυβερνήσεις; Μήπως ο πολιτικός κόσμος της χώρας θα πρέπει από τώρα να πάρει κάποιες κρίσιμες αποφάσεις για την ύπαρξή του; Γιατί η επόμενη μέρα θα διαφέρει απίστευτα πολύ από τη σημερινή; Και δεν εννοώ απίστευτες δικαιολογίες, του τύπου, «δεν γνώριζα». Γιατί, ναι μεν δεν γνώριζε, αλλά ψήφιζε! Και όταν ψηφίζεις, τότε δεν δικαιολογείσαι να λες «δεν γνώριζα», «δεν πρόλαβα να διαβάσω» κλπ…
Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ουδείς εκ των σημερινών πολιτικών έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει στη χώρα. Ουδείς έχει μετρήσει τη ζημία που έχει υποστεί ο Ελληνικός λαός, με τα διαδοχικά μέτρα που έχουν ληφθεί την τελευταία 2ετία. Γιατί, αν είχαν αντιληφθεί τι συμβαίνει, δεν θα είχαν το θράσος να αναρτούν κείμενα στα ιστολόγιά τους ή τις προσωπικές τους ιστοσελίδες. Δε θα έσκυβαν το κεφάλι λαμβάνοντας και άλλα μέτρα και θα είχαν τη σεμνότητα να μη διεκδικούν αρχηγίες, όταν οι ίδιοι έβαλαν το μαχαίρι βαθιά στην καρδιά της πατρίδας. Και φυσικά, δε θα μιλούσαν σήμερα για απολύσεις εργαζομένων οι ίδιοι που έχουν καλοβολευτεί στη θέση του δημόσιου λειτουργού! Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι βουλευτές μας, οι υπουργοί μας, οι ειδικοί και γενικοί γραμματείς των Υπουργείων; Μήπως δεν εκμεταλλεύονται ΚΑΘΕ δυνατότητα που τους προσφέρει η θέση τους; Μήπως δεν εξαντλούν τα όρια ανοχής της κοινωνίας; Μήπως δε λαμβάνουν μέτρα, που ενώ στραγγαλίζουν την επιβίωση του ελληνικού λαού, οι ίδιοι απολαμβάνουν πρωτόγνωρων προνομίων παρά τη δυσμενή θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα;
Γνωρίζουμε πως οι εξουσίες στη χώρα μας είναι οι Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική. Το νομοθετικό έργο το έχει η Βουλή των Ελλήνων, που ψηφίζει τους νόμους. Η Εκτελεστική εξουσία, δηλαδή, η Κυβέρνηση ΥΛΟΠΟΙΕΙ τους νόμους. Και για να λειτουργήσει ένας νόμος, απαιτούνται κανονιστικές πράξεις, δηλαδή, ΥΑ, ΚΥΑ, ΠΔ κλπ. Δηλαδή, ο κάθε Υπουργός επί του νόμου, πρέπει να κάνει κάποιες ενέργειες, που να τον καθιστούν εκτελεστό. Τι σημαίνει αυτό; Πως ο κάθε υπουργός, από τη στιγμή που υλοποιεί το νόμο, αυτόματα ΠΑΥΕΙ αν φέρει την πολιτική ευθύνη και φέρει οποιαδήποτε ευθύνη απορρέει από την εκτέλεση του νόμου. Αυτό, κατά την εκτίμησή μου, είναι ένα σημαντικό στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη από τώρα και στο εξής για το «νόμο περί ευθύνης υπουργών», που βρίσκεται υπό μελέτη. Να σταματήσει το παραμύθι της «πολιτικής ευθύνης» και να αντιληφθούμε πως υπάρχει ΠΟΙΝΙΚΗ για κάθε υπουργό που θα δίνει εντολή για νόμο που ενδεχομένως να κρίνεται αντισυνταγματικός από το ΣτΕ.
Την περίφημη «πολιτική ευθύνη» την φέρει ο λαός, ο κάθε πολίτης, που καλείται όταν προκηρύσσονται εθνικές εκλογές, να προσέρχεται στην κάλπη για να εκλέξει το κόμμα και αυτούς που θεωρεί καταλληλότερους να τον κυβερνήσουν. Εκεί ξεκινά και σταματά η Πολιτική Ευθύνη. Μετά το πέρας της εκλογικής διαδικασίας και την εκλογή της Κυβέρνησης, αρχίζει να λειτουργεί η Εκτελεστική και Νομοθετική Εξουσίες, οπότε παύει η Πολιτική Ευθύνη και ξεκινά η ευθύνη περί των όσων πράττονται από αυτούς που υλοποιούν νόμους και με επίφαση «τη σωτηρία της πατρίδας», καταστρατηγούν το Σύνταγμά της!
Όταν σήμερα, πολλά νοικοκυριά βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής, δεν είναι δυνατόν αποφάσεις πολιτικών να μην βρίσκονται στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης. Πολύ, δε, περισσότερο να μένουν στο απυρόβλητο όσοι εισηγούνται και εκτελούν.
Δεν είναι δυνατόν να διασύρονται άνθρωποι για χρέη προς το Δημόσιο και να είναι στο απυρόβλητο όσοι νομοθετούν και εκτελούν νόμους που έχουν οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη χρεοκοπία.
Αγωνιούν οι «έχοντες και κατέχοντες» για έξοδο της χώρας από το ευρώ. Και φρόντισαν να μην μείνουν οι άνθρωποι πανί με πανί, Φροντίζοντας να «βγουν» τα χρηματάκια τους, που με τόσο κόπο απέκτησαν, σε άλλες χώρες, σε «οικονομικούς» Παράδεισους. Και ο νόμος; Τι προβλέπει; Εφαρμόστηκε; Πότε; Για ποιους;
Το σημαντικό είναι πως τα χρήματα που βγήκαν στον εξωτερικό είναι όσα οι μεγάλοι μας επιχειρηματίες εισέπραξαν από δουλειές τους με το Δημόσιο! Το «επάρατο» Δημόσιο, για όλους αυτούς τους περίφημους επιχειρηματίες! Οι οποίοι, βέβαια, απέκτησαν τη δέουσα ασυλία, μετά τη στενή τους σχέση με πολιτικούς. Να λοιπόν η διαδρομή που συνδέει πολιτική και επιχειρήσεις! Διαδρομή υπόγεια και αδιαφανής. Σε αυτή την ιστορία πρέπει να σταθεί η όποια νέα κυβέρνηση και να ξεκαθαρίσει πως ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ να υπάρξει νόμος «περί ευθύνης υπουργών». Να υπάρχει δυνατότητα να στέλνονται στο εδώλιο και οι διατελέσαντες υπουργοί, όπως κάθε ανώτερος κρατικός αξιωματούχος. Και να μην υπάρχει παραγραφή, παρά μόνο για ότι προβλέπεται και για τους πολίτες.
Όταν γίνει συνείδηση από όλους πως τον πάτο τον βάζουμε ΕΜΕΙΣ τότε θα αλλάξουμε τη χώρα μας! Γιατί το μέλλον δε μπορεί να περιμένει! Και μέλλον με διεφθαρμένους πολιτικούς, δε μπορεί να υπάρξει. Και θα σταματήσει κάθε υπόγεια διαδρομή, όταν ΚΑΙ οι πολιτικοί αντιμετωπίζονται ως πολίτες.

γγα

Με την υπογραφή Goldman Sachs

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Με την υπογραφή Goldman Sachs

2012, Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ “TEΛΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ”

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στα πρόθυρα στρατηγικής νίκης στο “πόκερ” του ελληνικού χρέους, νίκης διεθνούς σημασίας, βρίσκεται η αμερικανοεβραϊκή Goldman Sachs, αιχμή του δόρατος της πιο ‘ριζοσπαστικής’ πτέρυγας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, που επιδιώκει την αναμόρφωση όλου του πλανήτη κατ’ εικόνα και ομοίωση των συμφερόντων του χρήματος και της ανισότητας που ευαγγελίζονται oi Χάγιεκ, Φρήντμαν ή Χάντιγκτον. Στρατηγική νίκη, εφόσον επιβεβαιωθούν, και ελπίζουμε να μη συμβεί, οι πληροφορίες άριστα ενημερωμένων πηγών και των Financial Times, κατά τις οποίες η τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου παρητήθη, στις διαπραγματεύσεις του PSI, από την αξίωση να παραμείνει το ελληνικό χρέος υπό ελληνικό δίκαιο, στη δικαιοδοσία της ελληνικής Βουλής και των ελληνικών δικαστηρίων, όπως είναι σήμερα.

Η υπαγωγή των ομολόγων στο ελληνικό δίκαιο συνιστά το ισχυρότερο νομικό όπλο της χώρας και τη φέρνει σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση και στα δύο βασικά σενάρια, αυτό της διαπραγμάτευσης για μια ικανοποιητική, συναινετική συμφωνία αναδιάρθρωσης, και αυτό της ρήξης με τους πιστωτές, αν καταστεί αναπόφευκτη. Συνιστά επίσης “ασπίδα” της Ελλάδας για να αποφύγει εξαναγκασμό σε αποχώρηση (δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος να εκδιωχθεί) από την ευρωζώνη. Γιατί, σε μια τέτοια περίπτωση, μόνο και μόνο η εισαγωγή του νέου νομίσματος θα οδηγήσει σε αυτόματο πληθωρισμό το χρέος, τις τραπεζικές αξιώσεις. Αντίθετα, αν η Ελλάδα αλλάξει τώρα το δίκαιο σε αγγλικό και φύγει μετά, για οποιονδήποτε λόγο, από το ευρώ, κινδυνεύει να δει το χρέος να διπλασιάζεται ως ποσοστό του ΑΕΠ!

Αυτό εξηγεί γιατί συνιστά βασική επιδίωξη των πιστωτών, πρώτον, να μεταβάλλουν το δίκαιο που διέπει τα ομόλογα, αφοπλίζοντας νομικά την Ελλάδα στον πόλεμο χρέους που υφίσταται και, δεύτερο, να καταστήσουν έγκυρους, με τη ψήφιση από 180 βουλευτές, τους επαχθείς όρους των δανειακών συμβάσεων, που καθιστούν όλη τη χώρα νόμιμη ιδιοκτησία τους. Πρέπει να τα κάνουν αυτά τώρα, πριν οδηγήσουν την Ελλάδα (ή συμβεί από μόνη της) στην επίσημη, τεχνική χρεωκοπία, την κατάρρευση του κράτους και την ενδεχόμενη έξοδο από την ευρωζώνη, ενδεχόμενα από τα οποία δεν αποκλείεται να απέχουμε μόνο πολλές βδομάδες ή λίγους μήνες (όπως και από πιθανή, ανεξέλεγκτη κατάρρευση διεθνών τραπεζών και ευρώ, ανεξαρτήτως Ελλάδας). Αυτό εξηγεί γιατί εξήντλησαν τις δυνατότητες επιρροής και όλους τους ανθρώπους και τις εφεδρείες τους, για να μην γίνουν εκλογές και να σχηματισθεί η κυβέρνηση των τριών αλληλομισούμενων κομμάτων, που δεν μπορεί μεν να κάνει οτιδήποτε άλλο από το να επιδεινώνει γρήγορα κάθε πρόβλημα της χώρας, διαθέτει όμως την αναγκαία, για τη νομιμοποίηση των επαχθών συμβάσεων, κοινοβουλευτική δύναμη.

Σημειωτέον, η εμμονή των τραπεζών στο αγγλικό δίκαιο συνιστά έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι δεν πιστεύουν στις αποφάσεις της 26.10, κάτι άλλωστε προφανές ανεξαρτήτως, από δηλώσεις διεθνών πολιτικο-οικονομικών παραγόντων και σχόλια του διεθνούς τύπου. Αν πίστευαν ότι οδηγούν όντως σε ελληνική “σωτηρία”, βιώσιμο χρέος δηλαδή, το αγγλικό ή ελληνικό δίκαίο δεν θα τους ενδιέφερε τόσο πολύ. Θα το “έδιναν” στη διαπραγμάτευση (αν υποθέσουμε ότι γίνεται), αποσπώντας καλύτερους όρους επιτοκίων και αποπληρωμής, περισσότερα χρήματα για τις τράπεζες. Επειδή δεν πιστεύουν, το αντίθετο, σε σωτηρία μέσω 26.10, επείγονται να κατοχυρώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντά τους προβλέποντας, αν όχι ετοιμάζοντας τη σύντομη καταστροφή του ελληνικού λαού και του ελληνικού κράτους (η πορεία προς αυτή είναι σχεδόν αυτονόητη βιούμενη πραγματικότητα πλέον, για όσους ‘Eλληνες πολίτες δεν βαυκαλίζονται ότι θα σωθούν ατομικώς οι ίδιοι στο ναυάγιο και δεν βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο, τρομοκρατημένοι από τον εφιάλτη που βλέπουν γύρω τους με το που ανοίγουν τα μάτια. Φέτος, περάσαμε τα Χριστούγεννα ακούγοντας από τα ραδιόφωνα ιστορίες γκραν γκινιόλ αστέγων και απόρων, με τη φιλανθρωπία να αντικαθιστά το κράτος πρόνοιας. Μέχρι του χρόνου ποιος άραγε θα βρεθεί να αντικαταστήσει τη φιλανθρωπία;).

“’Αρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι”

“’Αρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι”. Αυτό το μότο συμπυκνώνει τη στρατηγική της Goldman Sachs, μεγαλύτερης τράπεζας στον κόσμο και αρχιτέκτονα της κερδοσκοπικής επίθεσης κατά της Ελλάδας στην αγορά CDS, το 2009-10, που οδήγησε στο Μνημόνιο. Το (πρώτο από τα) τσεκ, στην περίπτωση που μας αφορά, είναι η αλλαγή του νομικού στάτους του ελληνικού χρέους, όσο για το “καρπούζι”, που αναμένεται να σκάσει, είμαστε εμείς, απαξάπαντες οι ‘Eλληνες πολίτες και οι απόγονοί μας, πλην όσων συνέδεσαν τη μοίρα τους με τους πιστωτές της χώρας. Γι’ αυτό και μοιάζει απολύτως δικαιολογημένος και κατά κυριολεξία ακριβής ο συνάδελφος Σταύρος Λυγερός, που χαρακτήρισε εθνικό έγκλημα, πριν από μία εβδομάδα, από αυτές ακριβώς τις στήλες, την τυχόν συγκατάθεση της κυβέρνησης στη μετάβαση από το ελληνικό στο αγγλικό δίκαιο.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Goldman Sachs, άμεσα υπεύθυνη και κύρια ωφελημένη από τη μεγάλη κρίση των ενυπόθηκων στεγαστικών, που μας οδήγησε εδώ που είμαστε, είναι στη πρωτοπορεία του νέου, χρηματιστικού “καπιταλισμού της καταστροφής”, ειδικευόμενη στο να στήνει φούσκες και μετά να τις σκάει, επωφελούμενη η ίδια και καταστρέφοντας τα θύματά της. Η τελευταία από αυτές είναι η φούσκα του κρατικού χρέους και η, ακόμα πιο επικίνδυνη, φούσκα των CDS στον πυρήνα της. Tην ελληνική φούσκα την έστησε η Goldman Sachs με τη βοήθεια ανθρώπων όπως οι Ντράγκι, Παπαδήμος, Χριστοδούλου και τους ίδιους, αν είναι δυνατόν, εκεί έχουμε φτάσει, χρησιμοποιεί και για να τη “σκάσει” επωφελώς για την ίδια! Ούτε καν αλλαγή προσωπικού δεν είχαμε!

‘Oποιος αναγνώστης επιθυμεί να μάθει περισσότερα για τη Goldman Sachs, μπορεί να διαβάσει το κλασικό άρθρο του Matt Taibbi στο αμερικανικό περιοδικό Rolling Stone, που μεταφράστηκε στα ελληνικά και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τετράδια”, αρ. 57-58. Είναι κείμενο θεμελιώδους σημασίας για όποιον πολίτη θέλει να γνωρίζει σε ποιόν κόσμο ζει. Μια πληθώρα δημοσιευμάτων του παγκόσμιου τύπου έκτοτε, και δικά μας, του “Κ.τ.Ε”, τεκμηρίωσαν την παρουσία και τον ρόλο των ανθρώπων αυτής της τράπεζας σε όλους του βασικούς πολιτικο-οικονομικούς θεσμούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ενώ φαίνεται ότι διείσδυσαν ακόμα και στην Κίνα, χρησιμοποιώντας τα υπολείμματα της παλαιάς Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Στο παράρτημά της του Χονγκ Κονγκ φημολογείται ότι εργάζονται και ορισμένοι συγγενείς των εγχωρίων, νυν “σωτήρων” μας.

Aπό τη “φούσκα” του χρέους στη “φούσκα” του κράτους

Τα “τσεκ” όμως είναι πολλά, οδηγούν το ένα στο άλλο και δεν έχουν μόνο οικονομική σημασία. Η δανειακή που έπεται και συνοδεύει το PSI ακυρώνει την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, απαγορεύει πρακτικά τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και το δανεισμό από τρίτους, εισάγει τις εμπράγματες εγγυήσεις, με υποχρέωση μάλιστα εκποίησης της κρατικής περιουσίας σε τρέχουσες τιμές και στέλνει σε μη ελληνικά δικαστήρια τις ενστάσεις εγκυρότητας. Είναι σύμβαση που δεν θα υπέγραφε κανείς ιδιώτης υπό οποιεσδήποτε συνθήκες δυσκολίας, πόσο μάλλον κράτος, σύμβαση που ένας έντιμος δικαστής θα έκρινε καταχρηστική.

Το χρέος δεν γίνεται βιώσιμο με τη συζητούμενη συγκεκριμένη συμφωνία αναδιάρθρωσης, που θα πλήξει κυρίως ελληνικές και κυπριακές τράπεζες και ταμεία, καταλήγοντας σε γελοίο ύψος πραγματικού κουρέματος, κάτω του 20%. Οι αρχιτέκτονες της συμφωνίας προβλέπουν χρέος 120% το 2020, δηλαδή μη βιώσιμο και οι προβλέψεις τους απεδείχθησαν μέχρι τώρα πολύ λάθος πάντοτε.

Ταυτόχρονα, το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο εγκαθίδρυσαν συνειδητά μηχανισμό ανέφικτων δημοσιονομικών στόχων που προκαλεί ύφεση, καθιστά δυσχερέστερη την αποπληρωμή του χρέους, καταργεί το κράτος πρόνοιας αφαιρώντας του τη χρηματοδότηση, υποχρεώνει σε φορολογία δήμευσης και της ιδιωτικής περιουσίας. Οι ‘Eλληνες όχι μόνο γίνονται εσαεί φόρου υποτελείς, αλλά και ο φόρος τείνει διαρκώς να αυξάνεται καθιστώντας αδύνατη την αποπληρωμή του, με την ίδια διαδικασία που οι γαιοκτήμονες αποσπούσαν τα κτήματα των φτωχών αγροτών και τους μετέτρεπαν σε δουλοπάροικους. Τελικά, διατηρείται τύποις το ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, αλλά ως άδειο κέλυφος, στερούμενο μέσων άσκησης κυριαρχίας. Οι συνθήκες που δημιουργούνται ευνοούν τη μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό και την εισαγωγή νέων μαζών εξαθλιωμένων στο δυνάμει “Μπαγκλαντές της Ευρώπης”. Ο Ντομινίκ Στρως Καν, υπέδειξε πέρυσι, απαντώντας στους ‘Eλληνες βουλευτές, που ανησυχούσαν για την ανεργία των νέων, τη μετανάστευση ως μόνη λύση (την εφήρμοσε και ο ίδιος, εγκαθιστάμενος στο Ισραήλ!).

Η διακοπή της πορείας αυτής και η επαναδιαπραγμάτευση του συνόλου των συμφωνιών συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης του ελληνικού λαού και μπορεί να αποτελέσει σπουδαία ιστορική υπηρεσία που θα αναγνωρίσει στην Ελλάδα η Ευρώπη. Δεν γίνεται άλλο να υπερασπίζεται την Ελλάδα ο Χέλμουτ Σμιτ και να μην την υπερασπίζονται οι ‘Eλληνες Πρωθυπουργοί και πολιτικοί.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, στις 30.12.2011

Αναρτήθηκε από Konstantakopoulos Dimitris στις 8:12 μ.μ.

Ετικέτες Ελλάδα, Ευρώπη, Οικονομία

Νέος Ευρωπαικός Διαφωτισμός

Ουδείς μπορεί να κλείσει τα μάτια του στη νέα πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς, από το 2007, οπότε και ξεκίνησε η τεράστια αυτή οικονομική κρίση. Ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει στοιχεία και παραμέτρους, αλλά και τους ισχυρούς παίκτες του παιχνιδιού αυτού.

Κατ’ αρχήν υπάρχει μια βασική παραδοχή. Όλο αυτό το παιχνίδι με την οικονομική κρίση είναι στημένο και μάλιστα πολύ καλά. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, μετά από ένα απίστευτο άνοιγμα στην κοινωνία και τους λαούς, με τη συνεχή χρηματοδότηση του life style, με την απίστευτη άνεση στην έκδοση πλαστικού χρήματος, αποφάσισε να αλλάξει πολιτική, στραγγαλίζοντας, πλέον, ακόμη και την επιβίωση των ανθρώπων. Και γίνεται αυτό, σε μια εποχή, που δυο κυρίαρχα νομίσματα, εξαρτούν το ένα την παρουσία του από το άλλο. Δολάριο και ευρώ, ή, ευρώ και δολάριο, σε ένα ταγκό χωρίς τέλος.

Και εδώ αρχίζουν τα σενάρια. Τι ευρώ χρειάζεται το δολάριο; Ποια ισοτιμία; Ας μη λησμονούμε ότι η Νέα Υόρκη έχει καταστεί ένας απίστευτα προσιτός οικονομικά προορισμός για πολλούς Έλληνες, όταν η αγορά της είναι εξαιρετικά φτηνή! Στην ισοτιμία 1,40 ή 1, 38 κάνει ο Έλληνας ταξίδι στην Νέα Υόρκη, ζει για λίγες μέρες το αμερικάνικο όνειρο και επιστρέφει με τις βαλίτσες γεμάτες ρούχα!

Όμως, το σενάριο δεν απαντήθηκε… Τι θέλει η παγκόσμια οικονομία; Πέρα από το κέρδος; Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε πως σταδιακά, είτε το θέλουμε, είτε όχι, οδεύουμε προς μια Παγκόσμια Διακυβέρνηση, με ότι αυτό συνεπάγεται. Και η χώρα μας βρίσκεται στην πρωτοπορία αυτής της ιδέας! Πώς; Μα με τη διακυβέρνηση των τελευταίων ετών. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η ένταξη της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης; Τρόικα! Μαγική συνταγή δια πάσαν νόσον! Αρκεί; Όχι! Η τρόικα ζητεί και οι εδώ εντολείς εκτελούν! Τι εκτελούν; Την κυριαρχία της χώρας! Πώς; Με τη λήψη μέτρων, με την ψήφιση μεσοπρόθεσμων, με την υπογραφή Μνημονίων. Και αυτά, το πρώτο που προβλέπουν είναι η απώλεια μέρους της κυριαρχίας, η παραχώρηση φιλέτων, η εξάντληση μέχρις εξουθενώσεως του λαού. Και πιο πολύ, η μερική κατάργηση του Συντάγματος, του κυρίαρχου χάρτη υπάρξεως του Κράτους.

Και η μικρά Ελλάς είναι το στοίχημα, το πείραμα. Δεν είναι τυχαίο πως όλοι οι Ευρωπαίοι δοκιμάζουν τα όρια ανοχής και αντοχής του Έλληνα, περιμένοντας τη μεγάλη έκρηξη. Γιατί και αυτή βρίσκεται προ των πυλών. Είτε το βλέπουν κάποιοι, είτε όχι.

Η Ευρώπη των λαών έχει καταστεί Ευρώπη των μονοπωλίων, οι λαοί υποχείρια κυβερνώντων χαμηλού βεληνεκούς. Πίστεψαν στην ΟΝΕ, χωρίς προηγουμένως να λάβουν υπόψη τους την πολιτική ένωση. Και βάσισαν την ένωση στο Νόμισμα. Δηλαδή, ΝΟΜΙΣΑΝ πως ενώνονται! Αλλά, φευ! Πώς μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο, χωρίς να προηγηθεί ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ένωση, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ένωση. Μια Ευρώπη από τη Λισσαβώνα μέχρι τα Ουράλια και από το Όσλο μέχρι τη Λευκωσία. Αντί γι αυτό, έχουμε μια Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, με τη Γαλλία του Διαφωτισμού και της Επανάστασης ως εξαπτέρυγο. Και την Ιταλία με την Ισπανία να καταρρέουν! Το Δ’ Ράιχ σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Το μάρκο αντικατέστησε το ευρώ. Σκληρό μάρκο, σκληρό ευρώ. Και παντού ύφεση. Και αν αυτή τη στιγμή Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία και Ισπανία βουλιάζουν, θεωρούν οι πεφωτισμένοι Γερμανοί οικονομολόγοι, ότι θα γλυτώσουν; Απατώνται!

Η λύση είναι ΑΜΕΣΑ οι λαοί του Ευρωπαϊκού Νότου να στοιχηθούν συγκροτώντας ένα ισχυρό μέτωπο. Και να διατυπωθεί ένας νέος Διαφωτισμός. Μια νέα Χάρτα στην οποία να περιγράφεται η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα στηρίζεται ΠΡΩΤΙΣΤΑ στην πολιτική ένωση και ακολούθως στη νομισματική. Εξάλλου, αποδείχτηκε πως αν οι λαοί της Ευρώπης δεν αποδεχτούν τις ιδιαιτερότητές τους, δε μπορούν να ενωθούν. Και η αρχή μπορεί να γίνει από τις χώρες που το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει στοχοποιήσει. Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία. Το φιλέτο της Ευρώπης! Οι χώρες που γνώρισαν στυγνά καθεστώτα και που βγήκαν αλώβητες. Οι χώρες που οφείλουν να αντισταθούν στο Δ’ Ράιχ ενός αφιονισμένου και αχόρταγου κατακτητή. Που τα πλεονάσματα του τα οφείλει στα ελλείμματα των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης…

Σημαντικό στοιχείο είναι να συνειδητοποιήσουν οι λαοί του Νότου, πως ΔΕΝ έχουν να χάσουν κάτι από μια πιθανή έξοδό τους από το ευρώ. Άλλοι χάνουν, όχι οι λαοί. Οι λαοί οφείλουν να συνεχίσουν την ιστορική τους διαδρομή. Τα νομίσματα δεν γράφουν ιστορία. Ιστορία γράφουν οι λαοί και μάλιστα οι λαοί που ξέρουν να σηκώνουν το κεφάλι τους στους κατακτητές τους. Ιστορία γράφουν οι λαοί που υπάρχουν για να χρησιμοποιούν και όχι να χρησιμοποιούνται από τα νομίσματα!

Η στιγμή προς το σημείο μηδέν πλησιάζει. Ο Ευρωπαϊκός Νότος έχει τη χρυσή ευκαιρία στα χέρια του, να σπάσει τα δεσμά των ανελεύθερων πολιτικών και να αποφασίσει μια νέα αρχή. Αρχή με προοπτική και όραμα. Με το βλέμμα προς μια Ευρώπη των λαών και όχι των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

γγα