Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2007

Αντιγράφω από το in.gr:
Την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φτώχειας, 16 Οκτωβρίου, είδαν το φως της δημοσιότητας συγκλονιστικά στοιχεία!
Το 1/3 των Ελλήνων ζουν με λιγότερα από 470 ευρώ μηνιαίως, ενώ 1 στα 5 παιδιά ζει επίσης κάτω από τα όρια της φτώχειας. Μιλάμε πλέον -και επισήμως;- για την κοινωνία των 2/3! Ούτε αυτοί όμως αισθάνονται ασφαλείς, αφού το 60% δηλώνουν ότι ζουν με το φόβο ότι μία ημέρα μπορούν να ξυπνήσουν φτωχοί, «εφιάλτης» που συνδέεται άμεσα με το ότι το 50% πιστεύει ότι φτωχός μπορεί κανείς να «καταντήσει» από κάποιο τυχαίο γεγονός, πχ αρρώστια, απόλυση σε προχωρημένη ηλικία. Όπως αποδεικνύεται, το πρόσωπο του κοινωνικού κράτους, παρά τις επανειλημμένες «πλαστικές επεμβάσεις» εξακολουθεί να φαίνεται «χλωμό» στον πολίτη, αδύναμο να του προσφέρει ασφάλεια.
Τι να σχολιάσει κάποιος για μια νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στην ελληνικη κοινωνία; Στην έρευνα που διεξήγαγε η Κάπα Research διαπιστώνεται ότι για πρώτη φορά στη χώρα μας υπάρχει τέτοια και τόση ανασφάλεια. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τονιστεί ότι η γενιά των σημερινών 30άρηδων, η γενιά που βρίσκεται στην πιο δημιουργική φάση της, είναι και η πλέον απογοητευμένη. Ας μη λησμονούμε ότι αυτή η γενιά έχει χαρακτηριστεί ως η "γενιά των 700 ευρώ".
Το μόνο που τους δίνει ενδιαφέρον είναι ότι κατάφεραν να γίνουν αντικείμενο μελέτης από τους σύγχρονους κοινωνιολόγους και οικονομολόγους για το πώς τα καταφέρνουν.
Η σημερινή πραγματικότητα είναι εξαιρετικά άσχημη και με τον τρόπο που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το όλο θέμα θα γίνεται και χειρότερη. Χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών, εαν η κυβέρνηση δεν πάρει σοβαρά μέτρα για την καταπολέμηση της φτώχειας, τότε οι κοινωνικές συγκρόυσεις θα είναι αναπόφευκτες. Με εξευτελιστικά επιδόματα, στα πλαίσια και στη λογική της "φιλανθρωπίας" δεν διαμορφώνονται πολιτικές επίλυσης προβλημάτων όπως η φτώχεια.
Αυτό που πάντοτε χαρακτήριζε τη χωρα μας και ιδιαίτερα τα χρόνια από το 1981 και μετά ήταν η κοινωνική ειρήνη. Θέλω να πιστεύω ότι δε θα χαθεί και αυτή...

27 Οκτωβρίου 2007 Κάτι προσωπικό...

Πέρασαν 127 ημέρες από τότε που υπέβαλα την αίτηση αποστρατείας μου. Ήταν 20/6, περίπου 10 το πρωί, όταν σηκώθηκα από το γραφείο μου, πήρα την προσωπική μου αναφορά και τις δυο υπεύθυνες δηλώσεις και με σίγουρο βήμα πήγα στη Γραμματεία για να πρωτοκολλήσει και να προωθήσει την αίτηση της αποστρατείας μου.
Πιθανόν για κάποιον που ανήκει σε άλλον επαγγελματικό χώρο, μια τέτοια κίνηση να μην έκανε εντύπωση. Φυσιολογική εξέλιξη, μετά από 25 χρόνια σε έναν εργασιακό χώρο, να αναζητήσει κάποιος την τύχη του αλλού. Ή να συνεχίσει σε αυτο τον επαγγελματικό χώρο, εξαντλώντας την κλίμακα των προαγωγών. Για όλους εμάς, όμως, που συνδέσαμε τη ζωή μας με το χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στα 25 χρόνια διαπιστώνεις ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι ένας εργασιακός χώρος. Είναι τρόπος ζωής, όταν ο οποιοσδήποτε ανώτερός σου έχει το δικαίωμα της τύχης σου στα χέρια του. Γιατί; Απλούστατα, με μια μετάθεση ή με μια σειρά μεταθέσεων, ανατρέπεται όλη η ζωή ενός ανθρώπου. Πλείστα όσα τα παραδείγματα στελεχών που βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να αποχωριστούν από την οικογένειά τους, γιατί η απρόσωπη "υπηρεσία", στα πλαίσια της "κάλυψης υπηρεσιακών αναγκών", τους υποχρέωνε να φύγουν. Σύζυγοι και παιδιά για τις Ένοπλες Δυνάμεις δεν υφίστανται. Πολλοί έλαβαν και απάντηση "να μην παντρευόσουν" ή "να μην έκανες παιδιά". Και τότε, κλείνεις τα μάτια, σηκώνεις το κεφάλι στον ουρανό και παρακαλάς να σου δώσει δύναμη να φτάσεις υγιής μέχρι τη στιγμή που θα μπορείς να φύγεις.
Εγώ είχα την τύχη να φτάσω μέχρι το τέλος αυτής της 25ετούς διαδρομής. Είμαι ευτυχής που έφτασα υγιής και με ξεκάθαρες απόψεις για το μέλλον, χωρίς την ανησυχία της επόμενης μέρας. Είμαι ευτυχής, γιατί μια μέρα πριν την υποβολή της αίτησης αποστρατείας μου, έκανα μια διάλεξη, στο τέλος της οποίας όλη η αίθουσα με χειροκρότησε επί πέντε λεπτά. Το τέλος μου συνοδεύτηκε από αυτό το παρατεταμένο χειροκρότημα, σαν σε αρτίστα.
Σήμερα είναι 27/10, παραμονή της εθνικής επετείου. Είναι η πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια, που δεν έχω άγχος για την αυριανή μέρα. Δεν είμαι αντιπροσωπεία στη Δοξολογία, δεν είμαι αντιπροσωπεία σε κάποια άλλη εκδήλωση, δε θα είμαι στην παρέλαση. Μετά από 25 χρόνια αυτό δεν είναι λίγο. Το άγχος της προηγούμενης μέρας για τα παράσημα, τη στολή, τα γάντια, το ξίφος...
Πέρασαν μόλις 127 μέρες... Η νοσταλγία αυτών των στιγμών μου δίνει την άνεση να χαμογελώ. Σίγουρα στην αυριανή παρέλαση, που όλοι θα προσέχουν και θα διαλαλούν το αξιόμαχο των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, εγώ θα κάθομαι και θα περιμένω με αγωνία να δω την Στρατιωτικη Σχολή των Ευελπίδων Όχι για να κάνω τις κρίσεις μου, όχι για να συγκρίνω το τότε με το σήμερα. Αλλά, γιατί βλέποντας αυτά τα παιδιά να παρελαύνουν με τις μπλε στολές και το κίτρινο λοφίο, θα θυμηθώ τις δικές μου στιγμές και θα παρακαλέσω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, να είναι και αυτά δυνατά και υγιή και να φτάσουν όσο ψηλά επιθυμεί ο καθένας τους. Γιατί, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να γίνω Αξιωματικός. Το όνειρό μου το έκανα πραγματικότητα. Αν απογοητεύτηκα στην πορεία, αυτό οφείλεται στο ότι οι μεγάλοι έρωτες δεν οδηγούν πάντα σε επιτυχημένους γάμους. Και είναι καλό να χωρίζεις συναινετικά από το να σκοτώνεσαι στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Αποφασίζοντας να φύγω, όλα αυτά τα είχα σκεφτεί. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει αυτή την τεράστια συναισθηματική εξάρτηση με το χώρο, με ό,τι λάτρεψα από μικρό παιδί. Δεν είχα υπολογίσει, πως κάθε φορά, σε κάθε παρέλαση, θα ταυτίζομαι με αυτά τα παιδιά με τις μπλε στολές και το κίτρινο λοφίο...

Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2007

Καιροσκοπισμός...

Θ. Πάγκαλος: Το κόμμα θα λειτουργήσει δημοκρατικά αλλά συσπειρωμένα. Αυτό το παιχνίδι «άλλα λέω μέσα, άλλα λέω απ’ έξω, άλλα λέω στους δημοσιογράφους, άλλα λέω στις εκδηλώσεις». Πρέπει να σταματήσει γιατί αυτή η ιστορία «ο Γιωργάκης δεν κάνει», που την έχετε και εσείς ακούσει και συζητήσει πολλές φορές, όπως και εγώ παρόλο που ήμουνα πολύ στενός συνεργάτης του κ. Παπανδρέου, συνεχώς συναντούσα δημοσιογράφους και τα λοιπά που λέγανε φάγαμε με τον τάδε και μας εξηγούσε πως ο Γιωργάκης δεν κάνει, είδαμε τον τάδε στην τάδε συνάντηση και μας εξηγούσε πως ο Γιωργάκης δεν κάνει, ε, αυτό πρέπει να σταματήσει. Όσοι νομίζουν ότι ο Γιωργάκης που έχει εκλεγεί από τη βάση του ΠΑΣΟΚ δεν κάνει, πρέπει να πάνε σε άλλο κόμμα ή να το διατυπώσουν θεσμικά στο συνέδριο.
Για μια ακόμη φορά ο Θεόδωρος Πάγκαλος στην εκπομπή της Πόπης Τσαπανίδου, μίλησε για το αυτονόητο. Κράτησα μόνο αυτό το κομμάτι από την πλούσια συνένετυξή του, στο οποίο περιγράφει την ωμή πραγματικότητα. Κάτι που όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, λέμε συνεχώς και αδιαλλείπτως, όλο αυτό το διάστημα.
Είναι προφανές ότι ο εκλεγμένος από τη βάση της κοινωνίας Γεώργιος Παπανδρέου, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το φορτίο της Προεδρίας ενός φυλλορροόυντος Κινήματος, αντιμετώπισε την αμφισβήτηση όχι από τους πολιτικούς αντιπάλους του, αλλά από τους εσωκομματικούς αντιπάλους του. Από όλους όσους ανέδειξε, από όλους όσους ξαφνικά, μετά την ήττα της 16ης Σεπτεμβρίου, βρέθηκαν απέναντι, ζητώντας την "κεφαλή του επί πίνακι".
Κινδυνεύουμε να κατηγορουθούμε για προσωπολατρεία, όμως, υπό το βάρος της εκλογικής ήττας και την άμεση εκδήλωση του Βενιζέλου να διεκδικήσει την Προεδρία, με μια κλιμακούμενη αντι-Παπανδρεική πρακτική από ένα σύνολο βουλευτών, είναι και αυτό αναπόφευκτο. Και τελικά, αυτό το περιλάλητο "ο Γιωργάκης δεν μπορεί", που τόσο έξυπνα πέρασαν τα καθοδηγούμενα από συμφέροντα ΜΜΕ, κατόρθωσαν να στήσουν στον τοίχο τον λιγότερο, τελικά, υπεύθυνο για αυτή την ήττα.
Αυτές τις μέρες, που βλέπω τον Βενιζέλο να οργώνει, κυριολεκτικά, τη χώρα, περιφερόμενος από χωρίου εις χωρίον, αναρωτιέμαι, πού να ήταν ο κύριος καθηγητής την προεκλογική περίοδο; Γιατί ο φανφαρόνος Ευάγγελος περιορίστηκες στη Θεσσαλονίκη και δεν έκανε εμφανίσεις στα κανάλια που τόσο τον ζητούσαν; Μήπως, τελικά, αυτό επεδίωκε; Την ήττα του ΠΑΣΟΚ και την αναζήτηση ευθυνών στο πρόσωπο του Παπανδρέου;
Ο χρόνος, που κυλά αδυσώπητα, θα δώσει τις δέουσες απαντήσεις. Ο ιστορικός του μέλλοντος έχει να γράψει πολλά. Σήμερα, στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που απομένει, υπάρχει ευθύνη σε όλους. Και όσοι πλέον στηρίζουν ανοιχτά τον έναν ή τον άλλον υποψήφιο, είναι καιροσκόποι. Αυτοί δεν χρειάζονται στην πολιτική ζωή του τόπου. Ο λαός μας έχει μνήμη και κρίση. Η αποφυγή ευθυνών με την βραδεία επιλογή στρατοπέδου, αποτελεί προσβολή στην κρίση μας. Και αυτό δεν το ανεχόμαστε.

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2007

ΔΙΚΤΥΟ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΧΟΛΑΡΓΟΥ

Από το βράδυ των εκλογών και μετά παρακολουθούμε με αγωνία το θέατρο του παραλόγου, που παίζεται στην Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, ως αποτέλεσμα της 2ης ήττας, σε επίπεδο εθνικών εκλογών.
Παράλληλα, όλοι μας, γινόμαστε θεατές μιας προσπάθειας επηρεασμού της γνώμης των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ από μεγάλα εκδοτικά συμφέροντα, μέσω καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας.
Τα γεγονότα αυτά μας γέμισαν πίκρα και απογοήτευση.
Σήμερα, σαράντα μέρες μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ από το Δήμο του Χολαργού, θέλουμε να εκδηλώσουμε την υποστήριξή μας στο πρόσωπο του Προέδρου του Κινήματος, Γεώργιο Παπανδρέου. Ο λόγος είναι απλός. Το Κίνημα και η χώρα έχει ανάγκη από έναν οραματιστή ηγέτη για το παρόν και το μέλλον. Και είναι ευτύχημα για την Παράταξή μας, που ο Γεώργιος Παπανδρέου είναι και θα είναι στο χώρο αυτό, Ηγέτης της μεγάλης προσπάθειας για τη νίκη της 11ης Νοεμβρίου και από την 12η Νοεμβρίου, με τη διαμόρφωση και διατύπωση ριζοσπαστικών και καινοτόμων πολιτικών, για τη μεγάλη ανατροπή της κυβέρνησης μειοψηφίας της Δεξιάς.
Αποφασίσαμε να στηρίξουμε τον Γεώργιο Παπανδρέου για την επανεκλογή του. Γιατί η επανεκλογή του θα είναι ένα ισχυρό ράπισμα προς αυτούς που επί 3 ½ χρόνια προσπαθούσαν να τον μειώσουν ως άνθρωπο και προσωπικότητα, αλλά και ως ηγέτη της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. Και κυρίως θα είναι η αποκατάσταση της δικαιοσύνης προς κάποιον που αδικήθηκε κατάφωρα.
Η νέα πορεία του Κινήματος πρέπει να διακρίνεται από υπομονή και επίπονη εργασία. Η γρήγορη επαναφορά στην εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός.
Γνωρίζουμε καλά πως όλα κατακτώνται και είμαστε αποφασισμένοι να αγωνιστούμε για να τα κατακτήσουμε. Γιατί ο δρόμος αυτός θα μας οδηγήσει στην εξουσία.
Εγγύηση για αυτό αποτελεί ο Πρόεδρος του Κινήματος Γεώργιος Παπανδρέου, ένας βαθιά δημοκρατικός και προοδευτικός άνθρωπος, με όραμα για την πατρίδα, που και θέλει και μπορεί να πραγματοποιήσει τις απαιτούμενες τομές στη σημερινή στάσιμη κατάσταση.
Με την κίνησή μας αυτή δείχνουμε ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη να κινητοποιήσουμε τη λαϊκή βάση του Κινήματος στο Χολαργό, ξεπερνώντας τις ανελαστικές και ξεπερασμένες συμπεριφορές των διαλυμένων έως ανύπαρκτων και πάντως σίγουρα απαξιωμένων υφιστάμενων κομματικών δομών. Δίνουμε τη δυνατότητα σε κάθε πολίτη του Δήμου μας να καταστεί μέλος αυτής της προσπάθειας, που δίνει ουσιαστικό περιεχόμενο στη Συμμετοχική Δημοκρατία. Δίνουμε τη δυνατότητα να αναλάβουν πλέον πολιτικό ρόλο και ευθύνη όλοι, για να ξεπεραστούν η κομματική γραφειοκρατία και ο καθεστωτισμός.
Για να γίνουμε πάλι Κίνημα της λαϊκής βάσης.
Γιάννης Γ. Αγγέλου
Μαρίτα Μάντζου
Αθανασία Νίνου
Ελπίδα Νίνου
Μαρία Σταθάκη
Ελένη Δημητριάδου
Παναγιώτης Τσατσούλης
Γραμματική Τσατσούλη
Έλενα-Βαλέρια Παπαδοπούλου
Σταύρος Κα‘ι’λίδης
Αγγελική Κα‘ι’λίδου
Ξένια Κολιού
Κατερίνα Κολιού
Εμείς ξεκινήσαμε. Περιμένουμε και άλλους. Γιατί εμείς πιστέψαμε στο Γιώργο Παπανδρέου και πιστεύουμε ακόμη περισσότερο μέρα με τη μέρα. Ο αγώνας συνεχίζεται, γιατί η ζωή συνεχίζεται. Και εμείς δε στεκόμαστε στις 11/11. Αναζητούμε ήδη την 12/11.

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2007

Δ.Α.Υ.Γ.Α.Π. Χολαργού

Ένα μήνα μετά το άτυχο αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών και επικείμενης της εκλογικής διαδικασίας για την ανανέωση της εντολής στο πρόσωπο του Προέδρου Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, αποφασίσαμε να συγκροτήσουμε το Δίκτυο Αυτο-οργάνωσης Υποστηρικτών Γεωργίου Α. Παπανδρέου στο Χολαργό.
Θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους του ΠΑΣΟΚ που υποστηρίζουν την κίνηση αυτή. Είναι το πιο σημαντικό βήμα προς τη Συμμετοχική Δημοκρατία, ένα από τα οράματα του Προέδρου. Το ανοιχτό κόμμα είναι αυτό που χρειάζεται η Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη. Αυτό υλοποιούμε όλοι, μέσα από τις παρέες μας και τις συντροφιές μας. Όλοι γινόμαστε κοινωνοί μιας νέας πραγματικότητας. Τώρα, που οι αποφάσεις όλων κρίνονται, εμείς στηρίζουμε τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, πιστεύοντας βαθιά ότι έφτασε η ώρα των ρήξεων. Το αύριο έχει ήδη ξεκινήσει και πρέπει να είμαστε εκεί.

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2007

Ο λαός δεν είναι "στρατός παραμάζωξης ψήφων"

Αντιγράφω από το in.gr:
Ο κ. Σκανδαλίδης ο οποίος μίλησε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega τη Δευτέρα, τόνισε πως το 1999 πριν το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είχε προτείνει να εκλέγεται ο πρόεδρος του Κινήματος από τα μέλη μόνο και αυτό απορρίφθηκε. Την ίδια πρόταση έκανε και το 2005 αλλά η κατάληξη ήταν και πάλι η ίδια.
Μάλιστα χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του, οι οποίες έκαναν λόγο για «στρατούς παραμάζωξης ψήφων» με την υπάρχουσα εκλογική διαδικασία.
Θέλω να αναφερθώ στην συγκεκριμένη τοποθέτηση, του ενός από τους τρεις υποψήφιους για την Προεδρία του Κινήματος. Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο σήμερα βρίσκεται στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είναι ένα απότα δυο κόμματα εξουσίας της πατρίδας μας.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ΠΑΝΤΟΤΕ είναι έτοιμο, ή πρέπει να είναι έτοιμο, να κυβερνήσει τη χώρα. Όταν, λοιπόν, ένα Κόμμα, ένα Κίνημα είναι εν δυνάμει Κυβέρνηση, απευθύνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα από πλευράς ψηφοφόρων. Δεν είναι "στρατοί παραμάζωξης ψήφων", αλλά ψηφοφόροι, που ναι μεν κάποιοι από αυτούς μπορεί να μην ψήφισαν σήμερα το ΠΑΣΟΚ, δε σημαίνει, όμως ότι και αύριο δεν θα το ψηφίσουν. Αυτό είναι η σημασία του Κόμματος εξουσίας. Η συγκεκριμένη θέση προσβάλλει, όχι μόνο τη διαδικασία, αλλά και όλο τον Ελληνικό λαό, που κανονικά ΠΡΕΠΕΙ να έχει λόγο για τις ηγεσίες των Κομμάτων.
Προσωπικά, δεν είμαι αντίθετος στο να είναι ανοιχτή η διαδικασία και όποιος Έλληνας πολίτης θέλει να μπορεί να ψηφίζει. Και δεν το υποστηρίζω μόνο για το ΠΑΣΟΚ αυτό, αλλά για όλα τα Κόμματα. Τελικά, οι πολίτες ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε την ευθύνη των ηγεσιών των κομμάτων που βρίσκονται στο Κοινοβούλιο. Ίσως, με τον τρόπο αυτό να είναι και πιο άμεσος ο έλεγχος και πιο αποτελεσματική η ηγεσία. Ίσως...

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2007

Δυο φωνές ή "δια βοής" ψήφος...

Αντιγράφω:

Παράλληλη... αντιπολίτευση
«E» 12/10

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΡΗΣ
Σε παράλληλες δηλώσεις για το Ασφαλιστικό προσέφυγαν χθες ο Γ. Παπανδρέου και ο Ευ. Βενιζέλος, εμφανιζόμενοι και οι δύο ως... εν αναμονή αντίπαλοι του Κ. Καραμανλή. Και οι δύο, άλλωστε, γνωρίζουν πολύ καλά πως στη μάχη για την προεδρία του κόμματος, ο υποψήφιος που θα εμφανιστεί ως ο καταλληλότερος να νικήσει τον κ. Καραμανλή και να επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία, θα αποκτήσει αυτομάτως και το προβάδισμα στην πολύ σκληρή μάχη που διεξάγεται. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να κάνει και... αντιπολίτευση, αφού αυτή είναι η θεσμική αποστολή του - και αυτό, άλλωστε, και οι δύο υποψήφιοι το γνωρίζουν πολύ καλά.


Κατά τον συντάκτη, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να κάνει αντιπολίτευση και μάλιστα, μέσα από το θεσμικό του ρόλο, να την κάνει και πολύ καλά. Μόνο που αντιπολίτευση με δυο πόλους δε γίνεται. Και εδώ φαίνεται καθαρά ποια ήταν η θέση του Προέδρου στην περίφημη εκείνη Κοινοβουλευτική Ομάδα, όταν είχε ζητήσει να στηθεί κάλπη. Τότε που οι πολιτικοί του αντίπαλοι ξεγυμνώθηκαν και που ο Κακλαμάνης είπε το περίφημο "δια βοής". Η κάλπη ήταν υφαρπαγή ψήφου, ενώ η "δια βοής" στήριξη, όχι....
Και τώρα, που τα κοινωνικά ζητήματα έρχονται στην επιφάνεια, που ο κόσμος σε πολύ λίγες μέρες θα έρθει αντιμέτωπος με τη νέα πραγματικότητα στην αγορά των καυσίμων, η αντιπολίτευση έχει δυο φωνές, δυο γραμμές, δυο πόλους...
Αυτή είναι η στήριξη στον Πρόεδρο. Αν μη τι άλλο, έτσι χάνεται η αξιοπιστία. Αλλά, βέβαια, πώς θα φανεί ο Ευάγγελος; Όλα τα ΜΜΕ επιθυμούν να προβληθεί ο αγαπημένος τους, να ανοίγει το στόμα του και να λέει λόγια κενά περιεχομένου.
Όταν το 1993 ο κος καθηγητής είχε οριστεί κυβερνητικός εκπρόσωπος από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, ο πατέρας μου είχε παρατηρήσει κάτι, που από τότε άρχισα να το παρατηρώ κι εγώ. "Όταν μιλάει ο Βενιζέλος, κλείσε τη φωνή και παρατήρησε τα χείλη του. Δείχνουν κάτι πολύ κακό".
Το έκανα και από τότε το συνηθίζω. Πράγματι, είχε δίκιο. Η τεράστια εμπειρία του στο χώρο της εκπαίδευσης, του είχε δώσει την άνεση να μελετά λεπτομέρειες πάνω στον άλλον. Πάνω από μισό αιώνα ιδιοκτήτης Φροντιστηρίου, δεν είναι και λίγο πράγμα...
Είχε δίκιο. Και σήμερα θα αποκαλύψω και κάτι ακόμη. Τη νύχτα των εκλογών, την ώρα που βγήκε στο ΖΑΠΠΕΙΟ να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του, είχα κλέισει τη φωνή και παρατηρούσα το στόμα του... Από το ραδιόφωνο άκουσα τι είχε πει και στην τηλεόραση παρατήρησα το ύφος του, το στόμα του.
Λένε ότι οι χοντροί άνθρωποι δεν είναι κακοί. Δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά μετά το φαινόμενο Βενιζέλος. Πάντως, η αλήθεια είναι ότι για μια ακόμη φορά ο πατέρας μου είχε δίκιο...