Έγκλημα...

Εγκλημα διακομματικό
Της Ιωαννας Καρυστιανη*

Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται. Μάθαμε τη γεωγραφία του αφανισμού.
Ακούσαμε τηλεδημοσιογράφους να ενθαρρύνουν τη δυστυχία του κόσμου.
Ακούμε πολιτικούς συγκλονισμένους από τις ανθρώπινες απώλειες. Δε μας αρκεί. Η καταστροφή δεν εξιλεώνεται με το βαρύ πένθος, ούτε με την επούλωση των πληγών. Πολιτικοί και πολίτες πρέπει να γυρίσουμε αμέσως τη σελίδα και να βάλουμε τη χώρα σε τροχιά σοβαρότητας.
Με τόσους νεκρούς, με καμένη την Πελοπόννησο, και μισοκαμένες πολλές ακόμη περιοχές της Ελλάδας, δεν με ενδιαφέρουν πια οι εκλογές και το χειρότερο, δεν εμπιστεύομαι περισσότερο κάποιο κόμμα, ότι μπορεί να σώσει ό,τι απομένει και να δρομολογήσει θαρραλέες πρωτοβουλίες για το μέλλον. Το έγκλημα είναι διαχρονικό και διακομματικό και λέγεται ανοχή και παράδοση σε συμφέροντα μεγάλα ή μικρά. Να μη δω λοιπόν, κανένα τηλεοπτικό σποτ, που να ποντάρει στα εκλογικά ταμεία. Φοβάμαι ότι η φωτιά τρομάζει τους πολίτες, αλλά οι πολιτικοί τρομάζουν κυρίως με το πολιτικό κόστος. Ξέρουμε τους υπεύθυνους και δεν πρέπει να τους χαριστούμε.
Αλλά τώρα, προέχει να πάρουμε κουράγιο από μια γενναία απόφαση της Πολιτείας. Ισως μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι η μόνη λύση για να αναλάβουν τα κόμματα από κοινού και άμεσα την ευθύνη της αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου, με τα χιλιάδες παραθυράκια που μπάζουν φωτιά.
Τέρμα οι ύποπτοι οικοδομικοί συνεταιρισμοί, τέρμα οι αυθαίρετες βίλες,
τέρμα τα νταμάρια και τα μπαζωμένα ρέματα, τέρμα τα πολιτικά παιχνίδια με τις υπηρεσίες. Θα είναι η ελάχιστη οφειλή στη μνήμη όσων χάθηκαν.
Και μια απόδειξη που τόσο την έχουμε ανάγκη, ότι επιτέλους βάζουν το
δημόσιο συμφέρον πάνω από το παραταξιακό.

* Η Ιωάννα Καρυστιάνη είναι συγγραφέας.

Ιστορία...

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που τη δεύτερη φορά είναι φάρσα.

Σήμερα, 42 χρόνια μετά, ο δημοκρατικός λαός της Αθήνας ζει ιστορικές στιγμές. Ζεί το 1965 σε νέα έκδοση.

Η μαζική προσέλευση του κόσμου στα γραφεία της Χαριλάου Τρικούπη και η αποθέωση του Προέδρου του Κινήματος Γεωργίου Παπανδρέου καταδεικνύει το μέγεθος της αδικίας που υπέστη ο γιός του ιδρυτή και ιστορικού ηγέτη, αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου.

Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Το σύνθημα "Άλλαξέ τα όλα" αποτελεί μια κατάσταση συνεχή. Η δημοκρατική παιδεία του Προέδρου άφησε να αναπτυχθούν τα σαπρόφυτα γύρω του, που τελικά επιδιώκουν να τον πνίξουν.

Η πάνδημη συμμετοχή του λαού στις προσεχείς εκλογές για την ανανέωση της εντολής στον Γεώργιο Παπανδρέου από μέλη και φίλους, αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για το μέλλον της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. Το οφείλουμε στο μέλλον, στη νέα γενιά, στα επόμενα χρόνια. Ας αποτελέσουμε τη γέφυρα για μια ομαλή μετάβαση στην επόμενη μέρα, την οποία μπορεί να εξασφαλίσει ένας δυνατός Παπανδρέου και ένα Κίνημα που επιβάλλεται να ανασυγκροτηθεί, στα πλαίσια της πορείας προς το μέλλον.

Το ΠΑΣΟΚ έφτασε στα όριά του. Η συστράτευση περί τον Πρόεδρο δεν συζητείται. Είμαστε εδώ, γύρω από τον Πρόεδρο, ανάχωμα και ασπίδα του. Χωρίς φόβο και πάθος, να πάρουμε ο καθένας τη θέση που του πρέπει.

Τίτλοι τέλους...

Είναι γνωστό ότι, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας, "η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, η ήττα είναι ορφανή". Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό; Αποδείχτηκε περίτρανα χτες το βράδυ, όταν μετά την οριστικοποίηση του εκλογικού αποτελέσματος και σύμφωνα με το οποίο ανανεώθηκε η λαική εντολή στην δεξιά κυβέρνηση, ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την αντικατάσταση του Προέδρου του Κινήματος.

Πρώτος ο Γεώργιος Παπανδρέου, Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και Πρόεδρος του Κινήματος, ζήτησε να του ανανεωθεί η εμπιστοσύνη της βάσης του Κινήματος, με προσφυγή σε Συνέδριο και εκλογή από τα μέλη και τους φίλους.

Παράλληλα, μετά την δήλωση του απόντος και επανεκλεγέντος πρωθυπουργού στο Ζάππειο, έφτασε εκεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος, προκειμένου να εγγυηθεί την ενότητα του Κινήματος και να εκφράσει την επιθυμία του να είναι υποψήφιος για την Προεδρία του Κινήματος.

Οι σημερινές διεργασίες ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες. Όλο του εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ επανήλθε στο προσκήνιο. Ο φόβος; Ότι ο κόσμος κατεδίκασε αυτή την πολιτική το 2004 και τώρα τα ίδια πρόσωπα επανέρχονται. Τελικά σε αυτή τη χώρα, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...

Ο Σημίτης επανέρχεται ως εγγυητής της ενότητας, οι Σουμάκης και Νεονάκης επανήλθαν, Κουλούρης και Βερελής και προφανώς Λοβέρδος.

Ο κύκλος εσωστρέφειας άνοιξε. Η Αντιπολίτευση θα δίνει η μάχη των ισορροπιών και η δεξια κυβέρνηση θα παίρνει αποφάσεις σκληρές και αντιλαικές...

Τώρα αρχίζει το "παιχνίδι". Και θα είναι ιδιαίτερα σκληρό...

Αναμονή

Απόψε η νύχτα θα είναι μακρά. Ίσως, η πιο μακρά νύχτα από όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από τη Μεταπολίτευση και μετά. Και ειλικρινά, είναι αδιανόητο απόψε, τώρα, να τίθεται θέμα ηγεσίας, σε έναν ηγέτη που έδωσε τη μάχη ΜΟΝΟΣ του.

Αναμονή, λοιπόν. Αναμονή. Και με συσπείρωση μεγαλύτερη...

Η πρόκληση των εκλογών

Πρωί Κυριακής, 16/9/2007.

Ήδη εδώ και 2 ώρες έχει ξεκινήσει η εκλογική διαδικασία. Η μόνη ημέρα που ο λαός έχει την εξουσία στα χέρια του. Ο καιρός είναι εξαιρετικός, αν και κάποια συννεφάκια θέλουν να μας χαλάσουν τη διάθεση. Δε θα περάσει.

Χτες βράδυ μίλησα με το μικρό ξάδερφο Γιώργο στο τηλέφωνο. Τον άκουσα απαισιόδοξο. Είναι από τις ελάχιστες φορές που τον ένιωσα τόσο προβληματισμένο.

"Ο λαός δεν είναι ώριμος να δεχτεί το Γιώργο Παπανδρέου". Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο αισθάνθηκα ο προβληματισμός του να έχει περάσει σε μένα. Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου η επόμενη μέρα. ΠΑΣΟΚ σε Συνέδριο. Ποια η απαίτηση; Με τι όραμα; Για ποιον ως αρχηγό;

Εφιάλτης πραγματικός. Κυρίως, γιατί σε αυτή τη χώρα, όπου εξοστρακίστηκε ο Αριστείδης ο Δίκαιος, όλα είναι πιθανά. Ακόμη και να δούμε πάλι τα λαμόγια της δεξιάς, τα τρωκτικά του κράτους, στην εξουσία, με ανανεωμένη τη λαική εντολή. Δε θα το αντέξω. Άλλη μια τετραετία ακυβερνησίας, με έναν ανύπαρκτο πρωθυπουργό να ομιλεί περί μεταρρυθμίσεων. Και από κάτω, κάποιοι χαχόλοι να τον χειροκροτούν!

Πόσο πιο κάτω μπορεί να φτάσει μια κοινωνία, μια χώρα; Με ανύπαρκτο κυβερνήτη και όλα στον αυτόματο πιλότο. Χωρίς πυξίδα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς όραμα. Και κυρίως, χωρίς ελπίδα για το αύριο.

Όλοι οι Δημοκράτες πολίτες αυτής της χώρας έχουμε μια τεράστια υποχρέωση.

"Εμπρός για να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα."

Να δώσουμε τον τελευταίο αγώνα στην κάλπη. Γιατί σήμερα αποφασίζουμε για το παρόν και το μέλλον. Η ψήφος μας είναι δημοψήφισμα σε μια πορεία προς το χτες ή το αύριο. Έχουμε χρέος απέναντι στη νεολαία, να τους προσφέρουμε το μέλλον.

Επική νίκη!

Να, λοιπόν, που μέσα σε ένα φορτισμένο προεκλογικό κλίμα, με αντιπαραθέσεις και γκρίνιες, υπάρχει κάτι που μας ενώνει. Η Εθνική ομάδα του μπάσκετ μας κάνει για άλλη μια φορά να αφήνουμε στην άκρη τις πολιτικές διαφωνίες μας και να ασχοληθούμε λίγο με αυτά τα παιδιά, που δίνουν το δικό τους αγώνα στην Ισπανία.

Το χθεσινό παιχνίδι συνέπεσε με την τελευταία βραδιά του προεκλογικού αγώνα. Πολλά πάνελ σε όλα τα κανάλια. Μόνο που εκεί, κατά τις 10.30, άρχιζε ο αγώνας της Εθνικής μας ομάδας.

Αν και έντονα πολιτικοποιημένος, άλλαξα κανάλι και συντονίστηκα στην ΕΤ1. Ο αγώνας ήταν συγκλονιστικά άγριος. Η ομάδα μας ήταν υπνωτισμένη, περίεργα κακή. Μόνο που είναι και Πρωταθλήτρια. Οι Σλοβένοι, ευγενείς και αθλητικοί, έδιναντα πάντα μέχρι το τελευταίο 1 1/2 λεπτό. Εκεί που όλα άλλαξαν και έγιναν θρίλερ...

Η παρέα του Παναγιώτη Γιαννάκη άλλαξε τον ρου της ιστορίας και επέβαλε τη θέλησή της πάνω στη Σλοβενία. Είμαι βέβαιος πως όσες φορές και να το δουν το παιχνίδι οι Σλοβένοι, δεν θα καταλάβουν το πώς έχασαν. Είναι αυτό που δεν εξηγείται, αυτό που δεν περιγράφεται...

Παπαλουκάς, Ζήσης, Βασιλόπουλος, Τσαρτσαρής, Διαμαντίδης.

Αυτή η πεντάδα ανέτρεψε. Όλη η ομάδα προχώρησε για τον επόμενο θρίαμβο.

Θα βγούμε απόψε στους δρόμους; Θα μας κάνουν να πανηγυρίσουμε πάλι τα παιδιά του Γιαννάκη;

Ένα ερώτημα βασανίζει πολλούς. Πώς αυτή η ομάδα ανατρέπει, παλεύει, χάσει ή κερδίσει είναι μια γροθιά; Αυτό είναι το έργο του Παναγιώτη Γιαννάκη. Μια ομάδα βγαλμένη από την καρδιά του. Δεν υπάρχει μέταλλο που να συγκριθεί με την καρδιά του νικητή. Και αυτό έχει μεταδώσει στα "παιδιά" του ο Γιαννάκης. Την καρδιά του μαχητή, του αλύγιστου μαχητή, που παλεύει μέχρι το τελικό σφύριγμα από την κόρνα της γραμματείας.

Είναι καλή η γενιά των συγκεκριμένων παικτών. Αυτό δεν αμφισβητείται. Όμως, είναι δημιούργημα του Παναγιώτη Γιαννάκη ό,τι βλέπουμε στο παρκέ.

Όχι άλλα λόγια. Το βράδυ η συνέχεια. Για να έχουμε ακόμη άλλη μια συμμετοχή στον τελικό. Για την κούπα, τη δεύτερη συνεχόμενη σε Ευρωπαικό. Γιατί σε αυτή τη ζωή ΤΙΠΟΤΕ δεν χαρίζεται. Όλα κατακτώνται.

Καλό αγώνα παιδιά. Έχετε τη συνταγή να μας κάνετε περήφανους.

Παρασκευή βράδυ, 14/9/2007. Εορτή της Ύψωσης του Τίμιου Σταυρού. Τελευταία μέρα των προεκλογικών εκδηλώσεων.

Τελευταία ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου στη γη των προγόνων του, την Πάτρα. Και εκεί υπήρξε ξεσηκωμός, πανστρατιά. Πάνδημη συμμετοχή του λαού της Πάτρας, του πολύπαθου λαού της Δυτικής Πελοποννήσου, που η κυβερνητική αδιαφορία οδήγησε στην εξαθλίωση και την καταστροφή.

Ο λαός της Πελοποννήσου ψήφισε. Επιτέλους τέλος στη δεξιά εξαθλίωση, επιτέλους τέλος στην αδιαλλαξία μιας ανάλγητης κυβέρνησης. Επιτέλους τέλος στην κατηφόρα. Να μπορούμε από Δευτέρα να περπατάμε με το κεφάλι ψηλά, σε κάθε γωνιά της γης. Όπως τότε, 3 1/2 χρόνια πριν. Το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται, η δεξια καταρρέει. Κάθε φορά που η δεξιά πέφτει, κάνει τουλάχιστον μια 10ετία για να συνέλθει.

Κυριακή πρωί και ο λαός στέλνει τη δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Οριστικά. Ας κρατήσουν οι χοροί. Μόνο για λίγο. Ήρθε η ώρα για σκληρή εργασία. Για να γίνει η πατρίδα μας η ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή.

Καλό αγώνα και με τη νίκη.