Ο μεγάλος παίκτης...

Το παιχνίδι ξεκίνησε εντυπωσιακά.Είναι οι μεγάλες στιγμές ενός αγώνα που θέλεις να τις ζήσεις. Να βρεθείς στο γήπεδο, να δεις τους οπαδούς της ομάδας, να καταλάβεις τι τρέχει γύρω σου... Φορώντας το κασκόλ σου να περπατήσεις και να ακούσεις. Κι ύστερα στις κατάμεστες εξέδρες, να περιμένεις να βγεί στον αγωνιστικό χώρο η ομάδα σου, να την αποθεώσεις και να πανηγυρίσεις, να ξεσηκωθείς από κάθε ωραία ενέργεια των παικτών της και να θαυμάσεις τις μοναδικές επινοήσεις του μεγάλου αστεριού της ομάδας, βγαλμένες από τα ωραιότερα στιγμιότυπα λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου...

Το παιχνίδι, ενώ ξεκίνησαε εντυπωσιακά, χάρη στην παρουσία του μεγάλου παίκτη, σταδιακά άρχισε να πέφτει. Παίκτες-ρολίστες, ανέλαβαν τον άχαρο ρόλο να ξεσηκώσουν την εξέδρα χωρίς αποτέλεσμα. Το παιχνίδι εξελισσόταν σε "σούπα", άνευρο, χωρίς τεχνική. Προσπάθειες γινόντουσαν, αλλά κάτι δεν άφηνε το μεγάλο παίκτη να κάνει αυτό που έπρεπε. Στο δεύτερο ημίχρονο μπήκε στον αγωνιστικό χώρο ένας βετεράνος μάγος από την Κύπρο και η εξέδρα "άναψε"! Δυο-τρεις κινήσεις του, ήταν αρκετές για να ξεσηξκωθούν οι φίλαθλοι στις εξέδρα, που ένα ξέσπασμα το περίμεναν. Και πάλι, όσο περνούσε ο χρόνος, η ομάδα "έπεφτε". Πλησίαζε το τέλος του αγώνα. Κι εκεί που ο διαιτητής κυττούσε το χρονόμετρο για να δει πόσος χρόνος απομένει μέχρι τη λήξη του αγώνα, ο μεγάλος άσος "μίλησε"! Με μια εκπληκτική του ενέργεια "άδειασε" τους αντιπάλους του και ξεσηκώθηκε προς την αντίπαλη περιοχή. Οι εξέδρες "κόχλαζαν" από ενθουσιασμό, καταλάβαιναν ότι είχε φτάσει η ώρα του. Και αυτός, διακιώνοντας τον κόσμο και επιβεβαιώνοντας την αξία του, με υποδειγματικό τρόπο, έστειλε την μπάλα στα δίκτυα του αντιπάλου, γνωρίζοντας μια πρωτοφασνή αποθέωση. Ήταν η ώρα του, η στιγμή του, το δικό του γκολ. Ο κόσμος όρθιος στις εξέδρες έστελνε το δικό του μήνυμα. Ας απολαύσουμε την υπέροχη ενέργεια αυτού του μεγάλου παίκτη, που αποφάσισε να ξεσηκώσει τις εξέδρες...

"Αρχίζουμε την ανατροπή από το ίδιο μας το Κίνημα. Για το Πολιτικό Συμβούλιο, θα προτείνω νέα πρόσωπα. Η ανανέωσή μας σε όλη την κλίμακα είναι απαραίτητη. Θα προτείνω πρόσωπα όλων των απόψεων, που έχουν και κοινωνικές, και πολιτικές εμπειρίες, αλλά ταυτόχρονα, θα προτείνω πρόσωπα που δεν υπηρέτησαν σε υπουργικές ή υφυπουργικές θέσεις. Ζητώ από σας, απ' το Συνέδριο, να στηρίξει την απόφασή μου αυτή.

Θα προτείνω, τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου να αποτελούνται, σε αυτή τη μεταβατική φάση ανανέωσης και επανίδρυσης, από στελέχη, όπως είπα, που δεν έχουν θητεύσει υπουργοί και υφυπουργοί.

Η πρότασή μου υπηρετεί και την ανανέωση, και την ενότητα. Στις άλλες, υπεύθυνες θέσεις στη Βουλή, στα όργανα του Κινήματος, στη μάχη της αντιπολίτευσης, θα τεθούν στην πρώτη γραμμή μάχης όλα τα έμπειρα στελέχη. Στην πρώτη γραμμή μάχης της αντιπολίτευσης.

Τονίζω και πάλι: Δεν μοιράζουμε αξιώματα. Μοιραζόμαστε δουλειά και ευθύνες. Και θα αναθέσω σε όλους συγκεκριμένες πολιτικές δουλειές και ευθύνες.

Η πρότασή μου αυτή, διασφαλίζει την συνέχεια και την ενότητα. Και στις δύο περιπτώσεις, η αξιοποίηση θα γίνει με βάση την αξιοκρατία, ανεξάρτητα από τις απόψεις, αντιλήψεις και τοποθετήσεις των στελεχών μας τους τελευταίους μήνες. Εγγυάται την ανανέωση, την αξιοκρατία και την ενότητα.

Είμαι αποφασισμένος για την ανανέωση, αποφασισμένος για την αξιοκρατία, αποφασισμένος για την ενότητα. Στη νέα μάχη που ξεκινάμε, είμαι αποφασισμένος να πετύχουμε. Με μια προϋπόθεση: Την ίδια αποφασιστικότητα να έχετε και εσείς."

Υπέροχη φάση, μοναδική στιγμή. Για κάτι τέτοιες στιμγές "ζουν" οι πραγματικά μεγάλοι παίκτες. Και χτες το βράδυ, λίγο μετά τις 8, μια ηγετική φυσιογνωμία επιβεβαίωσε το ρόλο της. Και πέτυχε ένα πραγματικά όμορφο γκολ στις καρδιές μας, αποδεικνύοντάς μας πως τελικά έχουμε δίκιο που τον λατρεύουμε. Είναι η μοναδική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του πραγματικά μεγάλου και της εξέδρας, σχέση πάθους.

Με τέτοιες κινήσεις, Πρόεδρε, μη φοβάσαι το παραμικρό! Μας έχεις όλους στο πλευρό σου! Πιο σίγουρους από ποτέ, πιο δυνατούς, πιο αποφασισμένους. Γιατί, Πρόεδρε, εμείς είμαστε αποφασισμένοι. Απλά περιμέναμε εσένα να δούμε πόσο αποφασισμένος είσαι. Τώρα που μας το έδειξες, αν είσαι σίγουρος ότι θα γίνουν πολλά. Με ένα τελικό στόχο: "Γιώργο γερά, να φύγει η δεξιά"

Ο αγώνας έληξε στο γήπεδο. Σε ευχαριστούμε για το υπέροχο "γκολ". Συνέχισε και να ξέρεις πως όταν κυττάς γύρω σου είμαστε εμείς, προσφέροντάς σου την ασφάλεια. Κι εσύ εξακολούθησε να "βάζεις" όμορφα "γκολ".

Γιάννης

8ο Συνέδριο ΠΑΣΟΚ

Την Πέμπτη το βράδυ, σε ένα κατάμεστο στάδιο, μίλησε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ανοίγοντας ουσιαστικά τις εργασίες του 8ου Συνεδρίου του Κινήματος. Με σταθερή φωνή, λόγο χωρίς λάθη και με την έμφυτη ευγένεια σε κάθε του κίνηση, έδωσε το στίγμα του. Ανεφέρθηκε στο ΠΑΚ, στην ιστορία του Κινήματος, στο ρόλο της Δημοκρατικής Παράταξης για τη χώρα. Μίλησε για το παρελθόν και το παρόν και έδωσε το σύνθημα για το μέλλον. Ήταν ένας Παπανδρέου, ένας ηγέτης, ενωτικος και σίγουρος. Το ζήτημα ήταν σε τι ακροατήριο απευθυνόταν. Γιατί, με μεγάλη μου λύπη, διαπίστωσα ότι στις πρώτες σειρές καθισμάτων, βρίσκονταν μεγαλοστελέχη του Κινήματος, που έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν και εξακολουθούν να προκαλούν την αποστροφή του κόσμου. Στελέχη που "σάρωσαν" τις κυβερνητικές θέσεις και τώρα "τρώνε" τις σάρκες του Κινήματός μας.
Πίσω από τον Πρόεδρο καθόντουσαν νεολαίοι και οι υπόλοιποι δεν ήταν στον κύριο όγκο των Συνέδρων. Ήταν ή παρατηρητές ή τεχνική γραμματεία. Όμως, το πρώτο βράδυ, που ο Πρόεδρος "έκλεψε" την παράσταση, αυτά δεν είχαν τόση αξία.
Χτες, δεύτερη μέρα του Συνεδρίου, λειτούργησαν ομάδες εργασίας σε όλα τα θέματα, κάτι που θα συνεχιστεί και σήμερα. Αυτό που παρατήρησα, όμως, ήταν μια αγωνία των υποψήφιων για το Εθνικό Συμβούλιο, μήπως δεν εκλεγούν! Αφηνιασμένοι υποψήφιοι, να τρέχουν και να μοιράζουν κάρτες για την εκλογή τους! Και στο χώρο των πολιτκών ζυμώσεων, να υπάρχει απουσία των υποψηφίων! Τραγικό; ΑΛΗΘΙΝΟ!
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, θέλει ένα σοκ! Μόνο με αυτό θα πάρει μπροστά και θα λειτουργήσει. Και τι σημαίνει αυτό; Όλοι όσοι συμμετείχαν σε κυβερνητικές θέσεις, να αποκλειστούν από υποψηφιότητες σε κάθε όργανο και να πάνε να εργαστούν για το Κίνημα στη βάση. Γίνεται; Αυτό περιμένω! Και όχι να τρέχουν στους διαδρόμους, μαζεύοντας ψήφους! Κάποιοις φίλος, με την πραγματική έννοια του όρου, μου είπε: "Καλά που είστε κι εσείς και κάνετε πολιτική, γιατι εμείς μαζεύουμε ψήφους!" Και είπε όλη την αλήθεια...
Γιώργο, άλλαξέ τα όλα... Άλλαξέ τους όλους...

Αντιγράφω από το flash.gr:

"Με την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου αρχίζουν το απόγευμα της Πέμπτης οι εργασίες του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ στο γήπεδο του Τάε Κβο Ντο. Στο συνέδριο θα συμμετάσχουν 7.076 σύνεδροι, το 40% γυναίκες και το 23% νέοι κάτω των 35 ετών."

Έφτασε η στιγμή του 8ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, κατά πολλούς του Συνεδρίου Επανίδρυσης. Η εμπειρία πολλών από εμάς στον Προσυνεδριακό Διάλογο και στην εκλογή συνέδρων δε μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι για ότι πρόκειται να συμβεί. Πραγματικά, θέλω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, το Συνέδριο αυτό να ανατρέψει την καθεστωτική αντίληψη, να υποχρεώσει πολλούς να αποχωρήσουν από το πολιτικό προσκήνιο και άλλους να χαθούν από τον πολιτικό χάρτη. Ο Πρόεδρος του Κινήματος Γιώργος Παπανδρέου, ένας οραματιστής πολιτικός, έχει την υποχρέωση πλέον να δώσει το δικό του στίγμα. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να "σπάσει αυγά". Είναι στο χέρι του να επιστρέψει στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ το χαμόγελο της ελπίδας. Ο λόγος ο δικός μας τελείωσε στον Προσυνεδριακό Διάλογο. Ο Πρόεδρος ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να ξεκινήσει το νέο. Περιμένω.... Περιμένουμε.... Και είμαστε πολλοί, η πλειοψηφία. Μια πλειοψηφία που θέλει να εκφρασατεί μέσα από το Κίνημα για την Κοινωνία.

Περί Ασφαλιστικού

Πώς και σταμάτησε να μας απασχολεί καθημερινά η Ζαχοπουλιάδα; Έχει σχέση αυτό με το ότι οι δημοσιογράφοι, που κατά τα άλλα υπηρετούν την αλήθεια, διατήρησαν το Ταμείο τους ανέγγιχτο; Τους έκλεισε το στόμα το Ασφαλιστικό και σήμερα δε μιλούν, παρά για τις απεργίες και τα σκουπίδια και μάλιστα καταφερόμενοι κατά των απεργών συνδικαλιστών;
Συγχαρητήρια για την "αδέσμευτη" δημοσιογραφία! Ευχαριστούμε που μας ανοίγετε τα μάτια!

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Στίχοι: Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ' τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ' αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ' όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Το μήνυμά του, με βρήκε απροετοίμαστο. Μιλάμε πολύ τακτικά και το τελευταίο του τηλεφώνημα, μπορεί μεν να ήταν απαισιόδοξο, όμως, δεν μου έδειχνε ότι είχε ήδη πάρει την απόφαση να φύγει. Του είπα να περιμένει, με χαρακτήρισε ρομαντικό. Μόνο που αν δεν ήταν και αυτός ρομαντικός δεν θα έφευγε...
Του αφιερώνω αυτούς τους στίχους. Όταν συναντηθούμε θα το τραγουδήσουμε μαζί. Γιατί ο αγώνας δε σταματά, είτε είσαι εκεί, είτε αλλού.
Κι οι στίχοι αυτοί, ξέρω πως σε εκφράζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Γιατί πάνω από όλα έχεις αρχές και αξίες, που δεν ανέχεσαι να ποδοπατούνται. Για το λόγο αυτό είμαστε μαζί. Γιατί μαζί με τον Πέτρο, τον Κώστα, όλους όσους ξέρεις και νιώθεις πως σε αγαπάμε, μπορούμε να πάμε λίγο παρακάτω. Εμείς, οι αθεράπευτα ρομαντικοί και κατ΄άλλους γραφικοί, που γνωριστήκαμε κάποια χρονιά, διαφορετική κι εγώ τελευταίος, που λήγει σε 7! Σημαδιακό; Ποιος ξέρει;
Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Διάβασε αυτό που σου έστειλα και θα μιλήσουμε. Μόνο που αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για στίχους και για ποίηση. Γιατί αυτό γουστάρουμε να κάνουμε...

6 Μαρτίου 1994...

Πάνε 14 χρόνια από τότε που η Μελίνα, η Μελίνα μας, αποφάσισε να φύγει. Κι αφήνοντάς μας, η χώρα έγινε φτωχότερη από χαμόγελο και η πολιτική λιγότερο φωτεινή από τη λάμψη μιας πραγματικής γυναίκας.
Ο ξένος τύπος την αποκάλεσε "η τελευταία Ελληνίδα θεά" και ήταν ο πιο εύστοχος χαρακτηρισμός. Ναι, ήταν η τελευταία Ελληνίδα θεά, που πάσχισε με όλες της τις δυνάμεις να φέρει τα μάραμαρα του Παρθενώνα στην πατρίδα τους.
Το 1994 μας στέρησε τη Μελίνα, έναν άνθρωπο που πάσχιζε για την πατρίδα. Θα μπορούσα να γράψω πολλά, πάρα πολλά. Δεν θα έχουν αξία.
Είναι φορές που η σιωπή είναι προτιμότερη. Απλά, για μια ακόμη φορά, αξίζει να απολαύσει κάποιος μια όμορφη γυναίκα, που μας έκανε περήφανους όπου κι αν βρισκόταν.
Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας. Ιδιαίτερα όσοι σε γνωρίσαμε από κοντά.
Να προσέχεις εκεί που βρίσκεσαι και πότε πότε να μιλάς και στους άλλους για την πατρίδα μας.
Σε αγαπήσαμε και σε αγαπάμε, Μελίνα, Μελινάκι μας...

Γιάννης

8 Μαρτίου

Έχει καθιερωθεί η 8η Μαρτίου, ως η Ημέρα της Γυναίκας. Μια μέρα αφιερωμένη ΟΛΟΚΛΗΡΗ στο άλλο μισό του ουρανού. Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό εκμετάλλευσης από ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, καταστήματα παιχνιδιών, αναδύεται μια ανάγκη να ειπωθούν δυο λόγια για τη ΓΥΝΑΙΚΑ.

Είναι η ΜΑΝΑ, η αδερφή, η ερωμένη, η σύντροφος, η σύζυγος. Είναι το πρώτο χάδι, όταν το βρέφος ανοίγει τα μάτια του, είναι η τροφός του, καθώς αναζητεί το στήθος για να γευτεί την πρώτη τροφή του. Είναι το πλατύ χαμόγελο της υπομονής, το κατευώδιο στην πρώτη σχολική εμπειρία, το καλωσόρισμα από το σχολείο, η περιποίηση, η φροντίδα, η αγάπη.
Κι όταν το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς σημαίνει, για τη γυναίκα, είναι. Τη συμμαθήτρια, που κρυφοκυττά, καθώς σκύβει να πιάσει το μολύβι, ένα ραβασάκι, ένα φιλί, το κράτημα των χεριών.
Αργότερα, καθώς η εφηβεία αναστατώνει την ηρεμία του κορμιού, πάλι η αναζήτηση για τη γυναίκα είναι έντονη. Η αποδοχή, η απόρριψη, η ένωση, καθώς έρχονται τόσο κοντά τα κορμιά και ανακαλύπτεται η τελειότητα της πλάσης.
Σχολείο, πανεπιστήμιο, κοινές πορείες, πάντα στην αναζήτηση μιας επίπλαστης ισότητας, φτιαγμένης στα μέτρα ενός πατριαρχικού συστήματος. Καριέρα, οικογένεια, η στήριξη του συντρόφου, η αγωνία των παιδιών, η αγωνία για τον άντρα που λάτρεψε και μοιράζεται μαζί του τη ζωή και το όνειρο. Ακόμη και στην φάση της αναπαραγωγής, οι εννέα ολόκληροι μήνες, που το κορμί της γίνεται η φωλιά του καρπού ενός έρωτα, δείχνουν τη μεγαλοσύνη της. Κι εκεί, όπως το κορμί παίρνει το σχήμα του βρέφους και νιώθεις την κίνησή του, μέσα στον ασκό, καταλαβαίνεις τι θα πει μητρότητα, τι θα πει γυναίκα.
Μήπως και το πιο σκληρό πρόσωπο για εκμετάλλευση δεν είναι το γυναικείο; Διακινούνται σαν τα ζώα, υπό άθλιες συνθήκες, στο όνομα μιας "καλύτερης ζωής". Τις ντύνουν φτηνά και τις πετάνε στο δρόμο, υποχρεώνοντάς τες να πουλάνε το κορμί τους για λίγα ευρώ. Πουτάνες στους δρόμους, στα "σπίτια", στα διαφόρων ειδών studios, σε bar, ζώντας μόνο για την είσπραξη.
Στη διαφήμιση, πάλι η γυναίκα. Όλα κινούνται γύρω από αυτήν. Ρούχα, αυτοκίνητα, αρώματα, φαγητά, περιποίηση... Όλα γύρω από το παραμύθι της γυναίκας.
Κι όταν φτάνει ψηλά, όλοι αναζητούν το πρόσωπο που την "προώθησε", παραγνωρίζοντας την όποια αξία αυτού του ίδιου του προσώπου. Κι εκεί, δηλαδή, πάλι πουτάνα και απαξιωμένη.
Για τη ΓΥΝΑΙΚΑ, η παγκόσμια μέρα της, πρέπει να είναι μέρα σεβασμού και λατρείας. Ας μην είμαστε μικρόψυχοι, έστω και αυτή την μέρα. Ας προσφέρουμε ένα λουλούδι, ας προφέρουμε μια τρυφερή λέξη, ας αναγνωρίσουμε, επιτέλους, ότι είναι η ίδια η ΖΩΗ. Γιατί, όλα τα μεγάλα γύρω μας είναι ΓΥΝΑΙΚΑ. Η φύση, η ζωή, η θάλασσα, η ανάσα, η ομορφιά, η γη.

Ας παραδεχτούμε μια μέρα του χρόνου, ότι η σύλληψη είναι υπόθεση δυο , αλλά η ζωή είναι υπόθεση μιας, της ΓΥΝΑΙΚΑΣ.

Όλες, όμορφες και λιγότερο όμορφες, είστε η αγάπη μας. Να είστε πάντα καλά...

Γιάννης