Το άσπρο μαύρο

Είναι εντυπωσιακό πώς μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει το άσπρο μαύρο. Αναφέρομαι στην παρουσία του Βαγγέλη Βενιζέλου, στην τηλεόραση του ALPHA χτες το βράδυ και στη συνάντηση που είχε με τους δημσιογράφους λίγες ώρες νωρίτερα στο εσττιατόριο "Πάρκο".

Είναι προφανές ότι υπό το φόβο της ήττας , που πλέον μοιάζει πολύ πιθανή, έχει αρχίσει την κινδυνολογία.

Αντιγράφω από το www.ethnos.gr, αναφερόμενος στη συνέντευξη του Γεωργίου Παπανδρέου στο ALTER:

Ο κ. Βενιζέλος υπήρξε σαφής. «Είδα έναν Γιώργο Παπανδρέου απειλητικό. Μια λέξη έλειπε ακόμα από το στόμα του, για να πει ότι θα διώξω τον Βενιζέλο, τον Λοβέρδο, τον Βερελή, τον Φλωρίδη, τον Παπαδόπουλο». Χαρακτήρισε, μάλιστα, την όλη εμφάνιση του κ. Παπανδρέου ως «διχαστική». Οπως δε είπε, για να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη, θα πρέπει να διαμορφωθεί ένα τέτοιο αποτέλεσμα, που θα εγγυάται την ενότητα του ΠΑΣΟΚ. Και όταν ερωτάται ποιο θα είναι αυτό το αποτέλεσμα, απάντησε «το αποτέλεσμα που θα εκλέγει εμένα».
«Εμείς λέμε όλοι μαζί για τη σύνθεση» είπε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι το κόμμα που αναφέρει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ («όλοι μαζί συζητάμε και όλοι μετά υπερασπιζόμαστε την άποψη της πλειοψηφίας») είναι ένα κλασικό λενινιστικό μοντέλο δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, το λεγόμενο και «κόμμα νέου τύπου».

Άνθρωποι, όπως ο Βενιζέλος, επιδιώκουν να βρίσκονται σε ασταθή περιβάλλοντα, ώστε να καταφέρνουν να προβάλλονται. Τι άλλο από "ασταθές περιβάλλον" ήταν το ΠΑΣΟΚ που έφτασε στο τραγικό αποτέλεσμα των εκλογών της ήττας; Και ποιοι προκάλεσαν το "ασταθές περιβάλλον"; Ποιοι ήταν οι βασικοί υπαίτιοι ώστε το ΠΑΣΟΚ να φτάσει στην εκλογική μάχη με θολό ιδεολογικό στίγμα; Σίγουρα, όχι μόνο ο Γεώργιος Παπανδρέου. Γιατί, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κάποιος μαζί του, ο Γιώργος έχει θέσεις για όλα τα ζητήματα. Μήπως κάποιοι τον έφθειραν με απώτερο σκοπό τη σημερινή προσφυγή σε εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη νέου αρχηγού;

Τώρα, ο "εξαίρετος" επιστήμων και "έγκριτος" κύριος καθηγητής, αναφέρεται σε διαγραφές και επιδιώκει να εγκλωβίσει τον Γεώργιο Παπανδρέου για πολλοστή φορά, ώστε αν επανεκλεγεί ο Γεώργιος Παπανδρέου, να εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ομηρεία, μη προχωρώντας στις επιλογές του. Μόνο που σήμερα δεν είναι 2004.

Ήδη οι τρεις ήττες είναι πολλές και ένα καλό μάθημα ακόμη και για έναν ήπιο άνθρωπο, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου. Συνειδητοποίησε ότι το περιβάλλον Βενιζέλου τον ροκάνιζε τόσα χρόνια. Το ΖΑΠΠΕΙΟ είναι ακόμη νωπό.

Δεν υπάρχουν συμβιβασμοί για τον ηγέτη, αγαπητέ κύριε Βενιζέλε. Γιατί όταν ο ηγέτης συμβιβάζεται, τότε αναπτύσσονται σαπρόφυτα, όπως εσείς και τα περιβάλλοντά σας, που αποτέλεσαν βαρίδια για την Παράταξη. Καλύτερα μικρό και συμπαγές με προοπτική νίκης, παρά "όλον" και ασαφές, συμβιβασμένο με την ήττα. Δεν υπάρχει διάσπαση ΜΟΝΟ όταν υπάρχει σεβασμός στο πρόσωπο του αρχηγού. Όταν δεν υπάρχει σεβασμός, τότε ο ΜΟΝΟΣ δρόμος είναι η πόρτα της εξόδου.

Αυτά τα ολίγα για αρχή. Έπεται και συνέχεια.

Ποιοι μιλούν!

Αντιγράφω από το flash.gr:

"Εντονη κριτική στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ άσκησε ο Γ. Φλωρίδης. Υπογράμμισε ότι όσα ανέφερε ο κ. Παπανδρέου εναντίον του ΠΑΣΟΚ με τις 32 αιτιάσεις του, δεν τόλμησαν να αναφέρουν ούτε ο κ. Καραμανλής, ούτε η ΝΔ στις πιο ακραίες τους στιγμές. Επίσης, είπε ότι τα περί υπονόμευσης φέρουν το διχασμό και απειλούν με συρρίκνωση την εκλογική βάση."

"«Πρέπει να αλλάξουμε εμείς, αλλά οι αλλαγές που χρειαζόμαστε και αυτές που πρέπει να κάνουμε στην κοινωνία, δεν γίνονται χωρίς αλλαγή ηγεσίας», ανέφερε ο Πάρις Κουκουλόπουλος, ο οποίος πρόσθεσε ότι δεν αμφισβητεί τις προθέσεις του κ. Παπανδρέου για το μέλλον, αλλά έθεσε ένα ερώτημα: Οταν δεν τιμάς το συμβόλαιο με ένα εκατομμύριο πολίτες να τα αλλάξεις όλα, γιατί θα τιμήσεις ένα λόγο που δίνεις σε κομματικό ακροατήριο;"

" Ο Αλ. Παπαδόπουλος είπε ότι τα τελευταία τριάμισι χρόνια οικοδομήθηκε ψεύτικη αριστεροσύνη. Στην Αθήνα το ΠΑΣΟΚ έχασε πάνω από 7 μονάδες."

Σχόλιο; Απλά, όλο το εκσυγχρονιστικό μπλοκ, εκφράζεται, επιτιθέμενο στον Γιώργο Παπανδρέου. Ερωτώ: Το 2004 χειροκρότησαν ή όχι την παράδοση του ΠΑΣΟΚ στον Γιώργο Παπανδρέου; Ήταν ή δεν ήταν όλοι υπουργοί -πλην Κουκουλόπουλου- άρα και ύπαίτιοι για την συντριπτική ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2004, που οδήγησε την παράταξη μακριά από την εξουσία; Και τελικά, μήπως ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο του Σημίτη και των συμφερόντων για να οδηγήσουν το ΠΑΣΟΚ στο σήμερα, μετά από τρεις εκλογικές ήττες;

Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα, έχουν αφετηρία το χτες. Γιατί το χτες παρέλαβε ο Γιώργος Παπανδρέου και αυτό πληρώνει σήμερα. Τυχαίο ότι όλοι οι Σημιτοφύλακες, οι περί τον Βενιζέλο, ζητούν συζήτηση για το αύριο; Γιατί; Το χτες τους πληγώνει; Ή γιατί οι πλείστοι εξ αυτών δεν μπορούν να κουνηθούν από τις γεμάτες τους τσέπες;

Ο κύριος Παπαδόπουλος, ο Αλέκος, ομιλεί και κατακρίνει! Παρουσιαζόταν ως λεβέντης Ηπειρώτης. Πιθανόν αγνοεί ότι και ο Πήλιος Γούσης Ηπειρώτης ήταν! Συνεχίζει την παράδοση ο Αλέκος, αν και ο Πρόεδρος είχε αναφερθεί σε αυτόν ονομαστικά τρεις μέρες προ των εκλογών. 'Αντί του μάννα, χολή. Αντί του ύδατος, όξος". Ομολεί για την ψεύτικη αριστεροφροσύνη! Ποιος; Αυτός που είχε εκλογικό κέντρο Βουλής 7, στον 5ο όροφο. Και στα εγκαίνια είχε προσέλθει και ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Γιατί τον είχε επισκεφτεί; Γιατί ήταν ΠΑΟ; Ή γιατί χρηματοδοτούσε την εκστρατεία του πρώην υπουργού Υγείας; Και ο σοσιαλιστής υπουργός με πουκάμισο Burberry; Γιατί όχι; Απλά, να μη μας κοροιδεύει για αριστεροφροσύνες ο υπηρέτης των συμφερόντων. Δεν τα λέω τυχαία όλα αυτά. Ήμουν εκεί και τον ψήφισα. Λυπάμαι...

Η πορεία προς το αύριο ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ κάποιον από αυτούς. Στροφή προς τους νεότερους, στροφή προς άσχετους με την πολιτική της απάτης και των συμφερόντων.

Γιώργο, άλλαξέ τα όλα! Τώρα! Τέλος στους εθνοπατέρες της συμφοράς, όσους σε αποκαλούν πρίγκηπα και επιδιώκουν να υπάρχουν για να σε βλάπτουν στο όνομα του πατέρα σου. Με φωτιά και με μαχαίρι τελείωσε τους όλους. Για να υπάρξει αύριο...

Περί αγιοποίησης

Τελευταία όλοι μας γινόμαστε μάρτυρες μιας προσπάθειας, από μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, να καταδειχτεί η αδυναμία του Γεωργίου Παπανδρέου να ηγηθεί της Δημοκρατικής Παράταξης. Ταυτόχρονα, τα ίδια μέσα, "φτιάχνουν" εικόνα στο αντίπαλον δέος, καθηγητή Βενιζέλο, τέτοια, που αν κάποιος βρίσκεται εκτός Ελλάδας, θα πιστέψει ότι πρόκειται για τον Αη Γιώργη τον καβαλλάρη, που θα σκοτώσει το δράκο (όρα πρωθυπουργός).

Ταυτόχρονα, οι ίδιοι κύκλοι, εκφραστές τεράστιων οικονομικών και εκδοτικών συμφερόντων, αναφέρονται συνεχώς στο έργο της περιόδου της πρωθυπουργίας Σημίτη -αναμφίβολα τεράστιο- υποβαθμίζοντας, όμως, το γεγονός ότι τα σημερινά αποτελέσματα των συνεχών εκλογικών αποτυχιών του ΠΑΣΟΚ είναι συνέπεια της αδιέξοδης πολιτικής, σε κοινωνικο επίπεδο, των κυβερνήσεων Σημίτη.

Αυτή, λοιπόν, η αγιοποίηση που επιχειρείται για τον πρωην πρωθυπουργό, καλό είναι να περιοριστεί. Όλοι ζούμε σε αυτή τη χώρα, στηρίξαμε τον τότε πρωθυπουργό, αλλά όλα έχουν ένα τέλος. Και μην λησμονούμε ότι όλα όσα σήμερα γίνονται στο ΠΑΣΟΚ οφείλονται στο ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός ήθελε να φύγει αήττητος, μεταφέροντας τα δικά του χρέη στην πλευρά του Γιώργου Παπανδρέου.

Τι πληρώνει ο σημερινός Πρόεδρος του Κινήματος; Τη διάθεσή του να κρατήσει μια Παράταξη, που ήταν έτοιμη να διαλυθεί, ενωμένη. Το πέτυχε, εν πολλοίς, σήμερα, όμως, πληρώνει αυτό ακριβώς.

Η επόμενη μέρα δεν ξέρω πώς θα ξημερώσει. Πάντως προτιμώ, από μια σπαρασσόμενη, από εσωτερικές έριδες, τεράστια Παράταξη, μια μικρότερη και ομοιογενή. Γιατί η ομοιογενής Παράταξη έχει τη δυναμική να γίνει Κυβέρνηση, η άλλη όχι.

Για να μην νομίζουν οτι δεν θυμόμαστε...

Οι ώρες προς τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου όλο και λιγοστεύουν. Η στιγμή της συζήτησης για το τι συμβαίνει και προς τα πού θα πάει το Κίνημα, πλησιάζει. Άρα, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι ότι θα ακουστούν και πολιτικές θέσεις.

Λίγο πριν από όλη αυτή τη διαδικασία, καλό θα είναι να γίνει μια αναδρομή στο 2004 και στην απονομή του "δαχτυλιδιού" της ηγεσίας του Κινήματος στον Γεώργιο Παπανδρέου, από τον τότε Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη.

Από το καλοκαίρι του 2003 και λίγο πριν τον περίφημο ανασχηματισμό και την απομάκρυνση του Κώστα Λαλιώτη, συζητιόταν η αποχώρηση Σημίτη και η προώθηση του Γεωργίου Παπανδρέου στην Προεδρία του Κινήματος και την Πρωθυπουργία. Αυτό δεν έγινε τότε. Αντι για αυτό, είδαμε κάτι που πολύ λίγοι καταλάβαμε εκείνη τη στιγμή, απλά το καταλάβαμε λίγο καιρό αργότερα.

Ο Σημίτης προχώρησε σε μια κίνηση, που ο ίδιος ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ κατά το παρελθόν, αυτή της δυαρχίας. Δηλαδή, ο ίδιος Πρωθυπουργός και άλλος Πρόεδρος. Και ποιος ήταν ο ιδανικός "άλλος" για να περιορίσει την έκταση της ήττας, από την καλπάζουσα προς την εξουσία Δεξιά; Ο Γεώργιος Παπανδρέου. Πράγματι, αυτό έγινε. Με δόξα και τιμή παρέδωσε ο Κώστας Σημίτης την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας τον Γεώργιο Παπανδρέου να διαχειριστεί την προεκλογική περίοδο, με υποψήφιους που είχε επιλέξει ο ίδιος ο Σημίτης. Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2004 είναι γνωστό. Ήττα για το ΠΑΣΟΚ και άνοδος της νεο-Καραμανλικής Δεξιάς στην εξουσία. Η ήττα χρεώθηκε στον Γεώργιο Παπανδρέου. Την ήττα αυτή ακολούθησε η ήττα στις Ευρωεκλογές, η μέτρια παρουσία του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2006 για την τοπική Αυτοδιοίκηση, με ένα πλήθος εσφαλμένων επιλογών προσώπων και τέλος η ήττα στις εθνικές εκλογές του 2007, την οποία η πλευρά του Κώστα Σημίτη χρέωσε στον Γεώργιο Παπανδρέου.

Δε θέλω να κάνω ανάλυση λαθών, εξάλλου αυτό θα το καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος, κάτι που δεν φιλοδοξώ να γίνω. Είναι, όμως, σημαντικό να επισημανθεί ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου, έστω και τώρα, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι υπήρξε θύμα μιας μεγάλης και οργανωμένης σκευωρίας, που ήθελε να του χρεώσει ανικανότητα και αδυναμία στο να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ. Ο κοινός νους αυτό μπορεί να το αντιληφθεί, γι΄αυτό και όλος ο κόσμος στέκεται στο πλευρό του Προέδρου Γεωργίου Παπανδρέου.

Θα ήθελα να κλείσω υπενθυμίζοντας στους σκευωρούς και τους ανθρώπους των μεγάλων συμφερόντων, ότι ο Έλληνας, όπου κληθηκε να επιλέξει ανάμεσα στο συμφέρον και το συναίσθημα, επέλεξε το συναίσθημα. Για να μην αναζητούν κάποιοι την 12η Νοεμβρίου τους λόγους της ήττας τους...

Μια μεγάλη συγνώμη

Βέρντερ Βρέμης-Ολυμπιακός 1-3

Είναι φορές που τα λόγια είναι τόσο φτωχά για να περιγράψουν κάτι τόσο όμορφο και συνάμα τόσο μεγάλο. Πραγματικά, το χτεσινό βράδυ ο Τάκης Λεμονής έδωσε ρεσιτάλ προπονητικής, ανατρέποντας το 0-1 του ημιχρόνου και μετατρέποντας μια ήττα σε ιστορικό θρίαμβο.

Οφείλω, προσωπικά, μια μεγάλη συγνώμη στον προπονητή του Θρύλου μας. Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται προπονητή, δίπλα στον οποίο ο Λεμονής θα γίνει καλύτερος. Όχι, δεν χρειάζεται προπονητή. Ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη από λιγότερους προπονητές της εξέδρας, όλους εμάς, που στην πρώτη στραβή οπλίζουμε το περίστροφο και βάλουμε κατά δικαίων και αδίκων.

Είναι γεγονός ότι και άλλες ελληνικές ομάδες έχουν κερδίσει εκτός έδρας. Καμμία, όμως, δεν πραγματοποίησε τέτοια καταιγιστική εμφάνιση για μισή και πλέον ώρα. Καμμία δεν είχε να αντιμετωπίσει ένα θηρίο, που πριν 4 βράδια είχε συντρίψει με 8-1 την Αρτμίντια στην έδρα της, μια ομάδα που το ταλέντο περισσεύει.

Βέβαια, ο φετινός Ολυμπιακός, ο Θρύλος του Τάκη Λεμονή, είναι μια ομάδα με πολύ ταλέντο, παίκτες στην καλύτερη ηλικία τους και εμπειρία από μεγάλες έδρες. Και κυρίως, έχει έναν προπονητή, που εργάζεται 10 ώρες την ημέρα, για να παρουσιάσει μια όσο το δυνατόν καλύτερη ομάδα.

Η καλοκουρδισμένη μηχανή πρέπει να συνεχίσει να εργάζεται και να παρουσιάζει το καλύτερο θέαμα σε κάθε παιχνίδι. Η πρόκληση των εσωτερικών διοργανώσεων παραμένει.

Πάντως, πέρα από οτιδήποτε άλλο, αυτό στο οποίο θα επιμείνω, είναι η συγνώμη μου στον Τάκη Λεμονή. Καλή συνέχεια και δύναμη στο δύσκολο έργο του. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό του. Και το Σάββατο να τον αποθεώσουμε. Του πρέπει.

Χωρίς Σχόλιο...

Αντιγράφω από το www.lifo.gr

Για ένα πουκάμισο αδειανό...
Ο Βενιζέλος, η Νέα Δημοκρατία και ο βαθύς μαρασμός των Eλλήνων.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

Ατμόσφαιρα παραίτησης σέρνεται αυτές τις μέρες στην Αθήνα. Η επανεκλογή της κυβέρνησης, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, αλλά και ο τραγέλαφος στο ΠΑΣΟΚ δημιουργούν μια αίσθηση εγκλωβισμού - σαν να μην υπάρχει περίπτωση ποτέ να γλυτώσουν οι Έλληνες από το Μινώταυρο που τρώει τις παρθένες τους (όσες απέμειναν εν πάση περιπτώσει). Αν και το φθινόπωρο είναι πάντα μια εποχή γεμάτη προσδοκίες, κανείς δεν έχει τη δύναμη ούτε τα πλήκτρα του να χτυπήσει για ένα λίβελο της προκοπής.
Αφού δεν έχει κανένα νόημα! Η κυβέρνηση, μεθυσμένη κι ανίκανη, άφησε τόσους ανθρώπους να πεθάνουν και το πιο πολύτιμο κομμάτι του φυσικού κάλλους της (την όντως ιερή Ολυμπία) να αμαυρωθεί. Σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς έχουν κυκλώσει θρασείς ανθρώπους που κορδακίζονται ότι είναι αρκετά άτεγκτοι για να μας κυβερνούν. Καλυμμένη ή απροκάλυπτη, η ίδια παλιά αλητεία έχει καταφάει τα θεμέλια του κράτους - κάτω από διαφορετικές σημαίες, γαλάζιες τώρα, πράσινες πριν, ερυθρές αύριο. Όσο κοντοζυγώνει ένα κόμμα στην εξουσία τόσο μολύνεται, τόσο μολύνει. Ιδίως σε αυτήν τη χώρα που δεν έχει δομές κοινωνικές, ιστό που να συγκρατεί τα ένστικτα σε ένα λογαριασμό - χώρα που πέρασε από το φιλότιμο της γειτονιάς, σούμπιτη, στον κυνικό μαρασμό της Δύσης. (Ο κόσμος ψήφισε Αριστερά απλώς και μόνο επειδή σαφώς δεν πρόκειται να λερωθεί από την πραγματικότητα της εξουσίας. Προτιμά τις έντιμες θεωρίες της από την πρακτική αισχρότητα των ανθρώπων που τον κυβερνούν.)
Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι επανεξελέγησαν! Και στο ΠΑΣΟΚ ένας άνθρωπος που όντως γυαλίζει το μάτι του, ρήτωρ και άχρωμος μαζί, αυτοαναγορεύεται επόμενος ηγέτης της παράταξης με τους χυμένους φραπέδες πάνω του και ένα ακαθόριστο πλήθος φαιού ρουχισμού να τον χειροκροτεί στην είσοδο της Χαριλάου Τρικούπη, που μοιάζει με δεσμωτήριο. Στα λόγια του, που έχουν τη δικανική αιχμηρότητα του ξίφους (καλύτερα: του σουγιά), διακρίνεις μια ετοιμότητα που όμως δεν οδηγεί πουθενά, μια εξυπνάδα που κυνηγάει την ουρά της - κυρίως όμως διακρίνεις έναν εγωτισμό απύθμενο, επικίνδυνο, που προκαλεί τρικυμίες στο φλιτζάνι. Μόνο μια φράση: «Θέλω την εξουσία». Ούτε μια δικαιολογία γιατί τη θέλει ούτε μια πρόταση τροχιοδεικτική ούτε μια ιδέα ούτε μια διαφυγή από αυτό το νοσηρό κλίμα. Μόνο μια φράση λάμπει ελεεινά μέσα στο θυελλώδες, ατσούμπαλο γκεστάλτ του: «Θέλω την εξουσία, και μπορώ να τη θέλω επειδή τη διεκδικώ». Είναι ικανός πολιτικός, πέρα απ’ τα παχιά λόγια; Άφησε έργο καλό ως υπουργός Πολιτισμού; Κανείς δεν αναλογίζεται. Βλέπει μόνο έναν κάθιδρο, εξαγριωμένο και αμετροεπή άνθρωπο, με τα πουκάμισα έξω, να διαγκωνίζεται στα πεζοδρόμια για να αποσπάσει το τσίγκινο στέμμα που οι συγκλητικοί πετάνε ο ένας στον άλλο καγχάζοντας.
Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια αίσθηση βαθέος μαρασμού και απογοήτευσης στον κόσμο. Μια αίσθηση αναπόδραστου. Ό,τι κι αν κάνει, αισθάνεται ότι θα του κηδεμονεύουν τη ζωή οι άχρηστοι, οι διεφθαρμένοι και οι ακαλαίσθητοι. Πάει στις Νύχτες Πρεμιέρας, ψωνίζει ανόρεχτα κάνα καινούργιο κασκόλ για το χειμώνα, κάθεται στα μπαρ με κατεβασμένη ένταση. Μουδιασμένος. Ο πολιτικός κόσμος έχει κατσικωθεί πολύ άσχημα στο σβέρκο του φέτος. Το πένθος της Ηλείας, ο Ζορμπάς, ο λυσσώδης Βενιζέλος - είναι πολλά για ένα έθνος που ζει με 700 ευρώ το μήνα.

Να σχολιάσω; Δε χρειάζεται. Εξάλλου τα λέει όλα. Οι μικρές εφημερίδες και το Διαδίκτυο έχουν πολλά διαμάντια. Ας μην το αμελούμε αυτό...

Καλό μήνα. Καλώς μας ήρθε και ο Οκτώβρης, ο δεύτερος μήνας του φθινοπώρου. Είναι ο μήνας που θα κορυφωθούν οι διεργασίες, πριν την αναμέτρηση της 11ης Νοεμβρίου. Καθώς περνάνε οι μέρες, αισθάνομαι περίεργα όμορφα.

Είναι η προεκλογική διαδικασία για την εκλογή Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ ; Είναι γιατί μετά από 25 χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις, επιστρέφω στην ενεργό πολιτική με εφηβική διάθεση; Είναι γιατί πιστεύω τόσο βαθιά στη νίκη του Γιώργου; Είναι γιατί μετά από χρόνια, στα σπίτια μας, φίλων και συγγενών, όπου βρεθούμε, έχει επανέλθει η πολιτική κουβέντα στο προσκήνιο; Είναι γιατί Γιώργος Παπανδρέου έχει αλλάξει προς το καλύτερο και "ανεβαίνει" στη συνείδηση του κόσμου, διαμορφώνοντας ένα ρεύμα ότι περάσαμε στην περίοδο των αποφάσεων και των ρήξεων;

Όλα αυτά και άλλα τόσα με κάνουν να αισθάνομαι έτσι.

Σήμερα είχαμε την παρουσίαση της "Διακήρυξης Αρχών" από τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ίσως, αν περιελάμβανε λιγότερες αιχμές κατά του Γιώργου Παπανδρέου, να ήταν περισσότερο πειστικός. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η συνέντευξή του στο ALTER. Πολλά "εγώ", κανένα "εμείς". Συνεχή χτυπήματα κάτω από τη μέση στον Γιώργο.

Θλίψη για την παράταξη.

Είναι ευτύχημα, όμως, να εμφανίζεται όλο και συχνότερα για την πλευρά μας. Αποδεικνύει περίτρανα ότι είναι επικίνδυνος, πρωτίστως για την παράταξη και κατ΄ επέκταση για τη χώρα.

Αν ήμουν δεξιός (λέμε καμιά ...... πότε πότε!) θα επέλεγα Βενιζέλο. Εύκολος αντίπαλος, φαφλατάς και κενός περιεχομένου. Αν και "άνθρωπος - ορχήστρα", όπως αυτάρεσκα δήλωσε στη συνέντευξή του, έχω την εντύπωση ότι θα περιορίσει το Κίνημα σε ρόλο κομπάρσου.

Και ο ίδιος, από τα απανωτά χτυπήματα, θα μαζευόταν. Όσο για το πώς τα κόμματα επιλέγουν αρχηγούς στην πατρίδα μας, είναι πολύ γνωστό. Το 1996 στάθηκε απέναντι στην εκλογή Σημίτη και στη συνέχεια έπεσε στην αγκαλιά του. Από το 2004 και μετά δε, εργαζόταν συστηματικά, για να ανακοινώσει τη υποψηφιότητά του, όταν και αν οι συνθήκες (ή οι "συνθήκες") θα του το επέτρεπαν.

Όλα κύλησαν όπως τα είχαν προσχεδιάσει και προγραμματίσει. Και την ίδια νύχτα των αποτελεσμάτων έδειξε τι τον ενδιέφερε. Η εξουσία!

Για κακή του τύχη, κάθε φορά που εκτίθεται, ο κόσμος απομακρύνεται από κοντά του. Γιατί ό λαός μας, με όλα του τα κακά και περίεργα, έχει αισθητήριο. Και ξέρει να υποστηρίζει αυτόν που αδικείται. Το απέδειξε περίτρανα με την υπόθεση της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Θα το αποδείξει και τώρα με τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Υ.Γ. Γιατί πλέον ο Κακλαμάνης με γεμίζει απογοήτευση; Τον παρακολουθώ στη ΝΕΤ και αισθάνομαι τόσο άσχημα. Προσπαθεί να φανεί ως ο "Νέστωρ" της παράταξης. Αλλά δεν πείθει... Δεν μας πείθει πια...